“Geen rekening houden met de dwang van het katholicisme”

Zowat een kwarteeuw geleden ging alle aandacht naar een belangrijk initiatief: de oprichting van Manteau Jeugd. Julien Weverbergh gaf als toelichting: “De aanleiding tot het starten van deze bibliotheek, die wij stevig willen uitbouwen, is van drieërlei aard. In de eerste plaats hebben verschillende auteurs die zich in ons fonds thuisvoelen, niet alleen romans en verhalen geschreven maar ook jeugdboeken. Ik vernoem onder meer Mireille Cottenjé, Elisabeth Marain, Willy Spillebeen. Het is bekend dat de identificatie van een literaire auteur met zijn uitgeverij groot is. Deze auteurs vroegen ons om ook hun jeugdboeken uit te geven. Een tweede reden die ons tot niet geringe investering verleid heeft, is het feit dat de belangrijke uitgevers van jeugdliteratuur in Vlaanderen uitgesproken van katholieken huize zijn. Het is onze wil zowel voor vrijzinnige auteurs, als voor gelovige auteurs die met de dwang van het katholicisme bij hun literaire scheppingen geen rekening wensen te houden, onderdak te bieden. Met het oog op de recente verklaringen van katholieke prominenten die opnieuw een duidelijke profilering van de beproefde waarden wensen, lijkt onze beslissing van vorig jaar vooruitziend te zijn geweest. De derde, en zeker doorslaggevende reden die ons ertoe aanzette voor ons onontgonnen gebieden te gaan exploreren, is het feit dat wij ‘het talent’ in huis hadden.”

Tot dusver Julien Weverbergh, die volgens Van Camp ooit nog zou hebben gezegd: “Ik heb nog nooit een jeugdboek helemaal uitgekregen“. En met het talent waarover hij het had bedoelt hij niet hogergenoemde schrijvers, maar wel Nelleke Bens, al meer dan twintig jaar met Manteau verbonden en “grote kenner en liefhebber van jeugdliteratuur“. Bovendien, zo voegt Weverbergh er nog aan toe, “door haar functie als redactrice bij Manteau heeft zij ook de kunde van het uitgeven onder de knie. Zij zelf pleit er al jaren voor dat wij bij Manteau met jeugdliteratuur zouden starten – zij krijgt nu haar kans“.
Goed als het dan toch Nelleke Berns is die het beleid zal bepalen, laten we dan even uit hààr toespraak halen, wat haar intenties zijn. Vooreerst wil zij zich richten tot “kinderen in de middelbare schoolleeftijd“. Te oordelen naar de eerste drie verschenen werken, mogen we daar op eigen verantwoordelijkheid misschien aan toevoegen: hoger middelbaar?
En dan gaat ze verder: “Het uitgeven van jeugdliteratuur is niet zo héél anders dan uitgeven van literatuur voor volwassenen. We zullen aan die boeken dezelfde eisen stellen: ze moeten mooi van taal zijn, goed van opbouw en uitwerking. De uitgeverij kan zorg dragen voor een fraai boek: een goed in de hand liggend voorwerp, een leesbare letter, verzorgde tekst en mooie illustraties. Voor de illustraties en de omslagen van onze jeugdboeken hebben we iemand aangetrokken uit Hasselt: Michel Gruyters. Hij heeft de manuscripten gelezen en de verhalen in vijf prachtige pentekeningen weergegeven; een soort klein stripverhaal dat aan de tekst voorafgaat. In de toekomst zal hij mee het gezicht bepalen van het jeugdboekenfonds. Voor de inhoud doe ik een beroep op de Vlaamse auteurs. Ik ben ervan overtuigd dat er nog veel talent verborgen zit. Dat er manuscripten zijn die bij gebrek aan de juiste uitgever in de la zijn blijven liggen of zelfs niet geschreven zijn. Dat er genoeg jonge mensen zijn met prima ideeën, die met de juiste begeleiding tot goede resultaten zouden kunnen komen“.
Bens eindigt dan met een oproep dat de pers “eindelijk” meer aandacht zou besteden aan de jeugdliteratuur, een klacht die steeds terugkeert en totaal ongegrond is voor wie op dit terrein een beetje volgt wat er zo allemaal verschijnt. Wat wél waar is, dat is dat jeugdboeken eerder aan bod komen op kinder- of vrouwenpagina’s in plaats van op de literaire bladzijden en dat bijgevolg de recensies niet zo “hoogdravend” zijn, maar misschien is dat juist een voordeel want ik vraag me af wie er nu in godsnaam geïnteresseerd is in de hersenspinsels van een of andere licentiaat Germaanse Filologie die zijn thesis in twee kolommen probeert samen te vatten…

Referentie
Ronny De Schepper, “Geen rekening houden met de dwang van het katholicisme”, De Rode Vaan nr.31 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.