De Slapende Armoede

« De Sluipende Armoede » is een groep bestaande uit jonge mensen uit de « theaterwerken » die vinden dat ze niet genoeg aan de bak komen. Eerder artistiek dan financieel wellicht, want ondanks een aantal monetaire kunstgrepen denken we niet dat ze nu de jackpot hebben binnengehaald. Neen, dan nog liever spelen op de Lotto.

Artistieke frustraties dus en dan maar hoog gegrepen : J.M. Synge. Een Ierse schrijver die met W.B. Yeats en T.S. Eliot niet alleen het trotse bezit van twee initialen gemeen heeft, maar ook de neiging om poëzie te schrijven, ook als hij toneel bedoelt.
Alhoewel. Blijft poëzie geen poëzie zelfs al wordt zij in dialoogvorm gegoten ? Is toneel niet veel meer dan dat ?
De vraag stellen is ze beantwoorden. De « armen » doen er hun beklag over dat hun naam in de pers steeds verkeerd verschijnt : de slepende armoede, de slopende armoede. De variant de slapende armoede, is nog niet voorgekomen. Helaas, die lag op ons te wachten.
Dat ligt echter niet alleen aan Synge. Ook het regieconcept van Arne Sierens, het nieuwe wonderkind van de Vlaamse regie sedert « De Slaapkameratleet » (hola ! gaan we niet wat vlug ? zelfs Jan De Corte is nog niet helemaal volgroeid !), droeg daartoe bij. Want hoge aspiraties dat betekent anno 1982 : zeer traag ritme, grimmige make-up en declameren i.p.v. acteren (hallo, wie we daar hebben : mijnheer Feydeau, gelaxeerd en wel).
De inhoud van « De Ruiters De Zee » ? In een Ierse vissersfamilie kreveren alle zonen in het zilte nat. Punt uit. Een smartlap hoor ik iemand zeggen. Een hypertragedie zeggen de « sluipers ». Dat wil ik nog aannemen maar ze stellen ook : « Het is ook een voorstelling waarin de emoties de overhand nemen ».
En dat is nu precies hoegenaamd niet waar. Het stuk raakt nooit. Het wordt nooit tragisch. Soms wel ongewild komisch. Of is dat gewoon omdat het gebrek aan actie te veel vergt van de zenuwen van de toeschouwers ?
De muziek van Walter Verschaeren, hoe technisch knap ook, draagt daar nog toe bij.
« Straffen toebak », zei een toeschouwer, zelf ook acteur, na afloop. We vinden zelf geen betere omschrijving.

Referentie
Ronny De Schepper, De Slapende Armoede, De Rode Vaan nr.18 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.