Ik ben weer eens een baanbreker geweest. In de krant van vandaag staat immers dat cinemaketen Utopolis deze maand met Movies for Mommies speciale filmnamiddagen lanceert voor kersverse moeders en hun baby’s. Elke tweede dinsdag van de maand zullen de namiddagen plaatsvinden. Buiten de filmzaal wordt voor de mama’s voorzien in een pamperhoek met luiertafel en een plekje voor borstvoeding. In de zaal zelf wordt het geluid stiller gezet en worden de lichten niet volledig gedimd. “Wij speelden al twee jaar lang met dit idee. Utopolis wil zoveel mogelijk doelgroepgericht werken. Zo lanceerden wij zes jaar geleden als eerste in België de Ladies Movie Night. Het basisfilmprogramma blijft onze kernactiviteit, maar wij proberen daarnaast nog verschillende unieke en aparte vertoningen te organiseren,” zo vertelt Tanja Piessens, marketing manager bij Utopolis. De eerste Movie for Mommies vindt plaats op dinsdag 11 oktober om 14.15 uur. Op het programma staat de avant-première van de romantische komedie I Don’t Know How She Does It, met Sarah Jessica Parker in de hoofdrol als ambitieuze werkende mama. Tickets kosten 7,50 euro, baby’s mogen gratis binnen.

Maar wat heeft dit alles nu met mij te maken. Wel in oktober 1974 haalde mijn familie de nationale pers met iets waarvoor ik me nu schaam, maar in die tijd vonden wij het doodnormaal om met onze pasgeboren Roddy naar de bioscoop te trekken. Dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat hij een zeer stil kind was en dat we zo b.v. wel eens ongestoord naar “Sleeper” van Woody Allen in de Gentse cinema Savoy zijn kunnen gaan kijken. Roddy sliep de hele film door en het enige geluid dat hij maakte was gulzig aan zijn fopspeen zuigen, zodat alleen een paartje vóór ons een beetje hinder ondervond, want de meeste aanwezigen dachten dat zij het waren die zo zaten te “muilen”, zoals men het zo plastisch uitdrukt in het Gents. Maar goed, in Sint-Niklaas vingen we dus bot en ik schreef hierover een brief naar de krant. Hij verscheen in De Standaard van 2 oktober 1974 in een begeleidend redactioneel stuk onder de titel “Mag je met een baby naar de film gaan?”…
“Ouders met kleine kinderen zijn slachtoffers van discriminatie: in veel restaurants worden ze gewoon buitengekeken, zeldzaam zijn de openbare gelegenheden waar men hen met open armen ontvangt, en nu krijgen wij een brief van Ronny en Sonia De Schepper uit Sint-Niklaas, die moesten vaststellen dat een baby van vijf weken niet naar een film mocht, omdat het “kinderen niet toegelaten” was.
Het gebeurde op een avond in de week – schrijven zij ons – toen we in Sint-Niklaas een film wilden gaan zien. We konden geen babysitter vinden, en dus namen we onze vijf weken oude Roddy mee in zijn kinderwagentje.
De exploitant van de bioscoop liet ons niet binnen. Niet omdat het kind of het wagentje lastig konden zijn, maar “omdat de film kinderen niet toegelaten” was. “Ik durf dat risico niet lopen,” zegde de man.
Omdat we dat wel kras vonden, gingen we uitleg vragen op het politiebureau. Een kind van vijf weken ziet niet meer dan wat schaduwen en zelfs àls hij meer zou zien, zou het wicht toch niets begrijpen van alles wat daar op het scherm gebeurt.
Dat vond de politie ook: kinderen van vijf weken mogen best met pa en ma mee naar de film. Maar, zo waarschuwde de agent ons, de eigenaar van een bioscoop mag bepaalde personen de toegang weigeren.
We gingen dus terug naar de zaal, waar de eigenaar na nog wat praten over gerechtelijke vervolging en zo uiteindelijk boudweg zegde dat hij ons niet hoéfde binnen te laten…
Ik schrijf deze brief niet om mijn persoonlijk geval te luchten – maar wel om deze discriminatie van ouders met kleine kinderen voor te leggen aan de publieke opinie.
Ik vind het logisch dat je je kleine kinderen niet meesleurt naar toneel, kabaret, enz. maar ik vind het helemaal niet buitenissig dat je ze meeneemt om op een dag in de week even een film te gaan zien.
Tot zover de brief – en Beknopt Verslag is het grondig eens met die ouders. Daarom vragen we ons af of het niet mogelijk is voor exploitanten van bioscopen om b.v. één avond per week “speciaal” te reserveren voor mensen met kleine kinderen. Of hebben jullie nog betere suggesties? Hebben jullie ooit rood van woede gestaan omdat je met de jongste spruit als een paria werd behandeld? Vertel het ons allemaal.”
En of er reacties kwamen! En allemaal – wat dacht je? – negatief natuurlijk. Ikzelf zou nu de moeite niet doen om over zoiets onnozels een lezersbrief te sturen, maar àls ik het zou doen, zou die ook negatief zijn. Maar ja, nu blijkt dus dat we op onze tijd vooruit waren!
Een bloemlezing uit de reacties, geplukt uit de kranten van 9 en 16 oktober 1974:
– Een bioscoopbaas die een kind van vijf weken de toegang tot zijn zaal ontzegt omdat hij een film vertoont die “kinderen niet toegelaten” is, stelt zich belachelijk aan. Aldus mevr.Geerts uit Winksele. Maar een bioscoop is niks voor baby’s – schrijft ze verder: volwassenen zouden toch moeten weten dat bioscoopzalen niet beroemd zijn om hun frisse en gezonde lucht. Een klein kind hoort daar niet thuis en als je een film wil zien, dan moet je maar wachten op de “reprise” of tot hij op TV komt.
– Geen kind van vijf weken in de bioscoop, dat meent ook mevr.Leenknecht-Ameye uit Wondelgem. Maar waarom voorziet zo een bioscoopbaas niet een kamer voor baby’s? Ouders die een film willen zien, kunnen de baby daar neerzetten in zijn wagentje, onder toezicht van een babysitter. En meteen zijn vier mensen gelukkig: de ouders met hun avondje uit, de bioscoopman met zijn volle zaal en de oppas met de bijverdienste.
– P.Vandenhende uit Gent heeft nog een opmerking tegen baby’s in de filmzaal: “Het is niet omdat er gesproken wordt, omdat er altijd wel muziek of achtergrondgeluiden te horen zijn, dat je het gekraai of gekrijs van een baby niet zou horen. Zelfs in bioscopen acht ik stilte noodzakelijk om helemaal te kunnen genieten van een film. Een baby kan dus storend zijn in een bioscoop...”
Persoonlijk kreeg ik ook een brief van Rika De Backer, toenmalig minister van cultuur, wellicht omdat ik haar over de “zaak” had aangeschreven en niet uit eigen beweging, neem ik aan. Helaas heb ik de brief (nog?) niet teruggevonden, dus dat zal voor een andere keer zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.