Hardrock: tot de doofheid erop volgt

Tien jaar geleden, op de drempel van de jaren zeventig dus, bracht de firma CBS een goedkope dubbelelpee uit (189 fr. kostte dat toen, kun je je voorstellen ?) onder de commerciële benaming « Fill your head with rock », maar met daaronder als een soort programma-verklaring : « the sound of the seventies ».
Die (toen aan te raden, nu hopeloos verouderde) dubbelaar bedoelde een antologie te zijn van de hardrock, een bastaardkind van ouwe rock’n’roll en city-blues, waarvan de primitieve akkoorden en dito bezetting werden overgenomen (viermansformaties : zang, gitaar, bas, drums), maar dan zodanig versterkt dat door artsen niet ten onrechte werd gewaarschuwd tegen het bijwonen van concerten van dergelijke groepen.

Thuis draai je natuurlijk de volumeknop slechts zo ver open als je verkiest maar de pech is dat dergelijke platen slechts beluisterbaar zijn (als ze dat überhaupt zijn) als ook hier de boxen door de trillingen een halve centimeter van de grond komen. Wat dan weer tot incidenten kan leiden met de Frank Sinatra- of Doris Day-fans in huis.
Maar is hardrock wel de « sound of the seventies » Geworden ? Kenners schudden natuurlijk heftig van « neen » en wijzen vermanend naar de punk, de enige « authentieke » muzikale beweging die de jaren zeventig zou hebben voortgebracht. Sociologen zullen daar echter vast niet mee akkoord gaan omdat disco vanuit hun oogpunt (mode, trend) veel belangrijker is en een grotere massa heeft aangesproken. En toch…
En toch is er steeds die harde hardrock kern geweest, die vooral popfestivals of grote concertzalen bevolkte, en misschien zelfs nog zal bevolken in de jaren tachtig. Over het publiek dat hardrock beluistert is m.i. ie weinig geweten. Misschien boezemt de muziek zelf de popjournalisten zo’n afkeer in dat zij het vertikken hierover fieldwork te doen. Uit onze enquêtes en uit persoonlijke ervaring meen ik af te leiden dat het een jong publiek is (zestien jaar) en dat men bij het ouder worden overschakelt op andere genres. Het verschil met de punkbeweging (toch ook jonge snaken) is dat de barrière tussen de « vedetten » en het publiek veel groter is. Ten eerste zouden vele van die heavy metalgitaristjes de vader kunnen zijn van hun aanbidders, ten tweede worden zij van hun publiek afgeschermd door bodyguards, reuzenhoge podia, indrukwekkende geluids- en lichtinstallaties en dito gages, die het onmogelijk maken dal dergelijke groepen « in de provincie » optreden.
Anno 1979 brengt CBS nu weer zo’n dubbel compilatie-album uit dat echter terecht niet « the sound of the eighties » heet (omdat het gewoonweg niet zo goed is als destijds « Fill your head ») maar wel « Beton ». De naam zegt het al. Weinig aantrekkelijke dingen staan daarop uitgezonderd « I want you to want me » van Cheap Trick en « Unbeschreiblich weiblich » van Nina Hagen, al is het ons een raadsel wat deze voetafdruk in dit beton heeft te betekenen. Verder staan er o.a. van Meatloaf en The Tubes verkeerd geselecteerde nummers op.
WEA daarentegen lanceert een nieuwe heavy groep (St. Paradise) die van achter de rug van Ted (ook al op Beton) Nugent komt gestapt. Dat is (rest van het artikel ontbreekt)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.