Joost den Draayer

Joost den Draayer, eigenlijk Willem van Kooten, is de spraakwaterval van radio Veronica die niet alleen een zenuwachtige manier van presenteren introduceerde, maar ook, lang voor Sjef Van Oekel, catchy zinnetjes als « volgende keer meer », de zachte corruptie van de ene hand die de andere wast en.. (toch) de betere muziek. In die pionierstijd lagen wij dan ook aan het toestel gekluisterd voor « Joost mag het weten ». En uit die tijd werd nu een verzamelelpee samengesteld, waarvoor de heer den Draayer het peterschap op zich neemt.

De selectie is behoorlijk, de weergave (op één uitzondering na) ook en vooral : de nummer staan netjes volgens release-datum gerangschikt (weliswaar wat de jaartallen betreft, want binnen eenzelfde jaar wordt die volgorde wel eens overhoop gehaald). Even kijken…
1960 : « Apache » van The Shadows (een klassieker) en « Tell Laura I love her » van Ricky Valence (een goed tijdsbeeld). Dit laatste geldt ook voor « Walking back to happiness » van Helen Shapiro uit 1961. 1962 is van de partij met « I remember you » van Frank Ifield en het nog steeds overheerlijke « The young ones » van Cliff Richard. Voor ’63 werd er natuurlijk « She loves you » van The Beatles uitgehaald, maar ook… « The hucklebuck », een vreselijke miskleun.
Het wonderjaar 1964 is terecht met vier klassiekers aanwezig : « Good golly miss Molly » van The Swinging Blue Jeans, « You’re my world » van Cilla Black, « House cf the rising sun » van The Animals (een monument) en « A world without love » dat Paul MacCartney aan zijn toenmalige officieuze schoonbroer cadeau deed, namelijk Peter Asher die samen met Gordon Waller mooie stond te wezen.
1965 is nog goed voor drie nummers : « Ferry cross the Mersey » van Gerry and the Pacemakers , « Help » van The Beatles (terecht met twee selecties beloond) en het zwakkere « The carnival is over » van The Seekers. In 1966 ontstond de middle-of-the-road beat met groepjes als Herman’s Hermits (« No milk today ») en ook wel The Hollies (« Busstop »), al overstegen die soms het genre.
Voor 1967 mocht « A whiter spade of pale » (Procol Harum) natuurlijk niet ontbreken, evenmin als « Excerpt from a teenage opera » van Keith West, dat echter schandelijk wordt afgebroken nog voor de meest hartverscheurende passage aan de beurt is !
In 1968 zaten The Small Faces nog goed met « Lazy sunday », maar « Lily the Pink » (ook al uit de McCartney-familie) had men beter ergens anders verpatst. 1969 is vertegenwoordigd door « Seasons in the sun » van The Fortunes, maar je kunt de plaat ook vroeger afzetten natuurlijk.

Referenties
Ronny De Schepper, Draayer, De Rode Vaan nr.43 van 1981
Diverse, Herinnert u zich deze nog ?, Columbia 1AK062-26629.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.