Talking Heads mochten in ’79 nog eens terugkomen naar Torhout-Werchter, maar het vuur sloeg deze keer niet in de pan. Nog vervelender waren Dire Straits (die dit jaar nochtans als hoofdattractie worden opgediend), zodanig dat iemand als Tom Robinson, die haast op voorhand was afgeschreven, nog voor de verrassing kon zorgen. De grootste was echter Raymond van het Groenewoud, die in ’78 nog vóór de Hollanders van Gruppo Sportivo de baan werd opgestuurd, maar nu volwaardig in het programma werd opgenomen, terwijl onze Noorderburen bij monde van The Bintangs de spits mochten afbijten. Maar alhoewel « Riding on the L & M » altijd een van onze lievelingssongs is geweest, verkozen wij ons nog eens op onze andere zijde te draaien, want dat festival begint toch zo vroeg…

Ontgoocheling dus en mede door de aanwezigheid van The Specials, die gegarandeerd voor herrie zouden zorgen, lieten wij het festival ’80 aan een correspondent over. Die wist ons te melden dat The Kinks en Kevin Ayers het best uit de bus kwamen en de grootste tegenvaller vond hij Fischer-Z.
Dit jaar zijn we er zelf nog eens bij (traditiegetrouw in Torhout), al spreekt de affiche ons niet zo erg aan. Er is geopteerd “vaste waarden” heet het, maar die qualificatie is toch nog te lovend voor groepen als The Undertones, Toots and the Maytals en The Cure vinden we. Over Dire Straits hebben we het al even gehad, terwijl we het genie van Elvis Costello wel erkennen, maar toch altijd onze bedenkingen hebben gehad bij deze kerel. Blijft dus nog over : Robert Palmer. De moeite van een verplaatsing waard, alleszins. Vooral omdat je minder betaalt dan b.v. voor een goede plaats in Vorst-Nationaal (480 fr., 400 fr. in voorverkoop) en je er de anderen als toetje bijkrijgt. En je weet nooit wat er kan gebeuren natuurlijk. Even de mogelijkheden overlopen.
DE OPWARMERS
De Belgische groepen die de opwarming verzorgen, beschouwen we als gekend. T.C. Matic, de deserteurs van ons Feest, om 11 u. op zaterdag 4 juli in Torhout en De Kreuners om 12 u. op zondag 5 juli in Werchter.
Maar ook de Noord-Ierse Undertones kunnen nog als opwarming doorgaan. Wat kan je anders zeggen als je ziet dat ze rond het middaguur (!) geprogrammeerd staan ?
Nochtans is dit een groep die voor de verrassing zou kunnen zorgen. De beluistering van hun derde elpee (“Positive touch”) is ons immers erg meegevallen. Melodieuze pop brengen deze katholieke tegenhangers van de protestantse Stiff Little Fingers, die erg zweemt naar perfectionistische groepen als de late Beatles en de Sparks. Studiomuziek weliswaar, maar op de scène wordt die (cfr. Mallemunt vorig jaar) totaal anders vertaald in energieke vertolkingen.
TOOTS EN COSTELLO
In Torhout nog erg vroeg (13.45 u.) maar in Werchter toch al op een treffelijk uur (15 u.) : Toots and the Maytals. Toots Hibbert heeft zoniet het genre zelf, dan toch de naam ervoor uitgevonden met “Do the reggae” uit 1968. Het was overigens voor hem het begin van een tweede carrière, nadat zijn debuut in 1960 reeds in 1963 werd afgebroken door censuurmaatregelen omwille van zijn Rasta-geloof.
Nochtans is hiervan in Toots’ teksten veel minder weer te vinden dan b.v. bij Bob Marley. Integendeel, erg beïnvloed als hij is door de soulmuziek, brengt hij zeer dansbare nummertjes, begeleid door een uitstekende band, waarin o.a. Ansell Collins aan de piano zit, die met zijn broertje Dave destijds een instrumentale hit had, « Double barrel », als wij ons goed herinneren.
Over Elvis Costello kunnen we kort zijn omdat we nog maar onlangs zijn jongste elpee « Trust » onder de arm hebben genomen. Een goede elpee vonden wij, zij het dat we er sindsdien niet zo dikwijls hebben naar teruggegrepen, wat b.v. van « Armed forces » niet kon worden gezegd. Costello lijkt ons eerder een club- dan een festivalartiest, maar The Attractions kunnen misschien voor de attractie zorgen.
BIJ GEBREK AAN PRETENDERS : THE CURE
Oh ja, eigenlijk had niet alleen Robert Palmer ervoor gezorgd dat we 4 juli met rood hadden aangestreept in onze agenda, ook Chrissie Hynde wilden we nu eindelijk wel eens van dichtbij zien. Maar helaas. The Pretenders komen niet. Elpee die niet tijdig klaarkomt, kortom het gebruikelijke gelazer.
Maar, stop your sobbing, er is een geneesmiddel voorhanden : The Cure. En het lijkt een zachte balsem te gaan worden, want in diverse benaderingen kwamen we o.m. de adjectieven « intimistisch », « neoromantisch » en « impressionistisch » tegen. Volgens de persinformatie zou The Cure erin slagen new wave-adepten met Pink Floyd-fans te verzoenen. Misschien dáárom dat iemand anders van « coldwave-muzak » spreekt ?
EN DAN (EINDELIJK) ROBERT PALMER EN DIRE STRAITS
In West-Vlaanderen loopt men zo op de tijd vooruit (dat is dan ook de eerste keer !) dat de hoofdschotel nog op een onooglijk uur begint : om 19 u. In Werchter wordt Robert Palmer op een treffelijker uur op de massa’s losgelaten 20.15 u.
Robert Palmer is zowat de mooiste jongen van het westelijk halfrond, vindt onze fotograaf en hij kan het weten. Mooie jongens trekken dikwijls mooie meisjes aan en voor je ’t weet haal je je dan natuurlijk het etiket “seksist” op de hals. Vooral als je je elpees voortdurend met die meisjes wil opvrolijken.
Nu heeft Robert Palmer zijn muziek dat niet echt nodig. Ze is vrolijk genoeg op zichzelf. Dansmuziek die niet te classificeren valt onder pure rock, noch onder funk, reggae of disco, maar die het beste heeft van alle genres tegelijk. The best of both worlds dus eigenlijk, even piekfijn als zijn kapsel en zijn kledij en als Brian Ferry, maar wel Amerikaanser (door z’n emigratie nog in de hand gewerkt).
Maar de roots van Palmer zijn zo Brits als Malta. We beschouwen ze als gekend : The Nandrakes, The Alan Bown Set, Dada (Wadda ?) en Vinegar Joe. En daarna, iets vinniger : zes solo-elpees tot nu toe, meestal met Little Feat als sessie-muzikanten (zouden die ook van de partij zijn ?) en met als pareltjes “Best of both worlds”, “John and Mary” en “Looking for clues”. Als hij die speelt, gaan we van puur jolijt op ons hoofd staan. Kom dat zien!
Het kan ons immers niet deren dat we tegen de Torhoutse bodem lazeren, want Dire Straits is nu niet precies ons kopje thee (*). « Sultans of Swing », ja dat wel (voor wie niet ?), maar dat alleen is toch een beetje, mager vind je niet ?
Akkoord, velen (43.000 in België alleen al) vinden de derde elpee, « Making movies », heel wat steviger dan de twee voorgaande, maar met iemand die gitaar is beginnen spelen omdat hij het niet kan “maken” als leraar en als journalist, geef toe, daar kunnen wij toch moeilijk mee uitpakken ?

Referentie
Ronny De Schepper, Torhout & Werchter: vijfde aflevering, De Rode Vaan nr.27 van 1981

(*) Later heb ik mijn mening moeten herzien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.