The Resistance: verzet tegen gevestigde muziekwaarden

Nadat het jaren doodstil is geweest op het Gentse muziekfront is het weer swingen geblazen : Luna Twist, The Machines, Joystick, Lightmare en nu ook The Resistance, zijn de kopstukken van het Gentse aandeel in de Belgische muziekboom.
We hoorden ze een tijdje geleden tijdens een Gents minifestival. The Resistance is verrassend en verfrissend, stevig uit de kluiten gewassen én origineel. Duidelijk het soort zwangere talent dat je meteen met je luie kont van de barkruk schopt. Goed dus, en veelbelovend. Meteen reden te over om onszelf uit te nodigen op een repetitie.

Alleen aangekomen, want de fotograaf was nog maar eens ziek, maar de repetitieruimte bevindt zich net achter een rockcafé en één en ander werd dus onmiddellijk gecompenseerd.
The Resistance speelt inderdaad new wave, voor de vergelijkingsfreaks het soort van de eerste XTC-live up. Blikvangers zijn ongetwijfeld Bob Geenens (zang/gitaar/piano) en Jackie Hebbrecht (gitaar) terwijl Ronald Vanhuffel (drums) en Wim Van Hecke (bass) zorgen voor een loeiende ritmesectie.
Bob Geenens : De groep werd opgericht in mei vorig jaar. We waren die fake-toestanden als symfonische rock kotsbeu en de bedoeling was originele, dansbare muziek te maken gebaseerd op de oorspronkelijke beat en ritmes die ondertussen zowat het handelsmerk van de new wave zijn geworden. De eerste drummer werd vervangen en na hard werken konden we begin september het eerste optreden riskeren, en mét succes overigens. Sindsdien trachten we zoveel mogelijk op te treden en ondertussen waren we al eens te gast bij Peter De Groot van omroep West-Vlaanderen.
— Ambities of het geestig houden ?
B.G.
: Laten we stellen dat we illusies met ambitie hebben, maar het moet ons wel blijven boeien, anders stoppen we er beter mee. Tegen het eind van dit jaar gaan we denken aan een single die zou worden geproduceerd door J.-M. Aerts of Dirk Blanchart van Luna Twist en eventueel opgenomen in de IPC-studio. In Gent hebben we nu reeds een zekere reputatie en het is de bedoeling dit jaar zoveel mogelijk buiten Gent te spelen. Anders blijf je maar in het enge stadscircuit toeren en dat is nu niet direct de bedoeling. We hebben ook een communicatieve bedoeling en we willen de mensen blijven boeien. Als je ons tien keer na elkaar te zien krijgt kunnen we dat nog moeilijk waarmaken, geen enkele groep trouwens. We zitten wel verveeld met het feit dat Jackie nog naar het leger moet…
Jackie Hebbrecht : « Zet er maar in dat ik verdomme erg tegen m’n zin ga. Als er soms een lezer een tip heeft om afgekeurd te worden kan-ie steeds bij mij terecht ».
— De muziek… soms nogal agressief en een inhoud die me tijdens het optreden in Gent ontsnapte…
B.G.
: « Nou, eerst en vooral komt de inhoud, de tekst dus, pas op de tweede plaats. Voor ons primeert de muziek en als die goed is kunnen we aan een tekst gaan denken die in de eerste plaats functioneel moet zijn tegenover de muziek. De woordklanken en de zinnen moeten passen in de muziek. In onze teksten trachten we niet meteen een boodschap te leggen, we willen zeker geen politieke of moraliserende groep zijn. We schrijven over wat ons frappeert, wat ons aangrijpt. La vie dus. Zo hebben we een slogan-liedje dat geïnspireerd werd door een televisiedocumentaire over Allende die een toespraak hield tot een grote massa. Die massa scandeerde de ganse tijd slogans en dat vond ik zo beklemmend, zo bevreemdend dat ik dat verwerkte in een tekst ».
— Invloeden ? De recessie misschien, of de Belgische scene ?
B.G.
: Het zou erg pretentieus zijn om te beweren dat er geen invloeden zijn; iedereen heeft wel invloeden van iets. Maar we trachten onze songs zo origineel mogelijk te houden. Ais ik met een idee afkom en één van de groepsleden vindt dat het op een andere song of op andere muziek gelijkt, gaat het meteen de papiermand in. En de Belgische scene nou ja, die wordt soms wel wat overroepen. Het is wel zo dat er vooruitgang is gemaakt maar er zit ook kaf tussen het koren. Ik veronderstel dat die fake-groepen automatisch zullen wegvallen en dat de groepen die werkelijk goed zijn wel zullen overleven… In elk geval is het positief dat de Belgische pers zoveel aandacht besteedt aan de Belgische producties tegenwoordig.
— Toekomstplannen ?
B.G.
: Zoveel mogelijk optreden en liefst buiten Gent. In de nabije toekomst is er een tournee met het Gemeentekrediet en Microtone en hopelijk zal dat andere deuren openen. Dan hangt het natuurlijk af van waar Jackie terechtkomt in het leger…
J.H.: En ik heb er dus helemaal geen zin in…
B.G.: …en uiteindelijk zijn er de singleplannen.

Referentie
The Resistance: verzet tegen gevestigde muziekwaarden, De Rode Vaan nr.11 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.