Piratenschip met wind op kop

De nieuwe productie van de Vieze Gasten gezien in Gent (« Alle hens aan dek ») en meteen al zeggen dat het « geen onverdeeld succes » is geworden, zoals men dat pleegt uit te drukken. Het kinderprogramma “Help, meisjes aan boord” laten we even buiten beschouwing om redenen die bij verdere lectuur duidelijk zullen worden.

Het is wel zo dat Mon zeer valabele excuses kan naar voren brengen, maar als we ons op het strenge standpunt van b.v. een Wim van Gansbeke stelden, zouden we hiermee geen rekening mogen houden. Ons inziens is het echter onmogelijk dit standpunt consequent vol te houden. Zeker niet voor een karig betoelaagd gezelschap als dat van Mon Rosseel. Hoe kan je immers zonder een fikse stapel bankbiljetten adequaat een hoofdrolspeelster vervangen, die ernstig ziek wordt, drie weken voor de voorstelling ? Alle lof voor de inzet van het meisje dat spontaan deze rol nog heeft ingestudeerd, maar om zich die op die korte tijdsspanne volledig eigen te maken, daarvoor heb je enorm veel “métier” nodig. En dat is nu precies wat haast heel het gezelschap, op uitzondering van Mon, ontbeert.
Dat en tempo. Natuurlijk heeft ook hier de (tijdelijke) afwezigheid van de herstellende Magda De Meester een rol gespeeld, want het opnemen van een nieuw gezicht in de rolverdeling zal ook voor de andere acteurs wel een grote handicap zijn geweest in hun inlevingsproces.
Maar dat kan dus nog verbeteren met het aantal voorstellingen (zelfs de tweede voorstelling in Gent verliep reeds met minder haperingen bij de overgangen van dialoog naar lied of omgekeerd). Wat echter wellicht niet zal verbeteren (door gebrek aan tijd wegens de haast volzette speelkalender van de groep), dat is de zeer matige kwaliteit zowel van bind- als van liedjesteksten.
Ook hier zijn er verontschuldigingen in te roepen, maar die zijn minder aanvaardbaar. Dat de gevraagde medewerking van Mark Braet b.v. niet zo heel vlot verlopen is (zodanig dat ze in de uiteindelijke versie zo miniem is dat er van Braet geen sprake meer is), daarvoor zal de schuld wel in de twee kampen te zoeken zijn, maar dat maakt onze zaak niet uit.
Feit is dat de teksten doorgaans zwak zijn en dat dit blijkbaar ook de componist niet heeft gestimuleerd tot het schrijven van “pakkende” melodieën. Dat Fabien Audooren nochtans niet mag worden afgeschreven bewijst hij in het kinderprogramma waar hij met eenvoudiger teksten (die uit « Alle hens » lijken wel pamfletten op rijm, met totaal « onmuzikale » woorden als integratie, socio-cultuur en crisis-lotto-spel) een paar vlotte melodietjes heeft neergepend.
Wat de bindteksten betreft, ook die zijn deze keer van mindere kwaliteit. De thema’s zijn natuurlijk steeds dezelfde en het wordt dan ook zeer moeilijk om daarrond spitsvondigheden te blijven bedenken. Iets waarover onze politieke confraters kunnen meespreken.
Het conferencier-talent van Mon hebben we in een vorige bijdrage weliswaar onderlijnd, maar het is uiteraard niet oneindig, vooral omdat Mon ook in de dialogen (etymologisch toch « twee-spraak ») vaak alleen komt te staan. Fysisch put een voorstelling hem dan ook erg uit. Ja, hier laat de afwezigheid van een Herwig De Weerd of een Wim Meeuwissen, die toch ook gedeeltelijk het gewicht van een voorstelling op hun schouders namen, zich voelen.
De twee nieuwe gezichten werden nochtans druk becommentarieerd. Vooral de « Zweudse » kok, zo weggelopen uit de Muppet Show, scheen in de smaak te vallen van de “massa”. Wijzelf vinden zijn mimiek enigszins te beperkt en — mede door zijn uiterlijk — te zeer op Raymond van het Groenewoud geënt.
De jongen met de indrukwekkende snor die overgekomen is van « De Barst » lijkt ons meer beloftes in te houden. Al steunen we ons dan wel eerder op zijn prestatie als kapitein in het kinderstuk.
Het vrouwelijke deel van de bemanning kon ons echter hoegenaamd niet overtuigen.
Over « bemanning » besproken. De vorm is er dit jaar toch werkelijk met de haren bijgesleurd (de Vieze Gasten zijn cultuurpiraten die Rika tot « piraten des konings » wil bombarderen) en brengt eigenlijk niks nieuws. Dat bleek ook uit reacties bij de kaartenverkoop (« déjà vu »). Dit probleem doet zich overigens ook bij het kinderprogramma voor.
Misschien voelen de Vieze Gasten dat zelf ook wel aan en is het dààrom dat ze grote delen van de voorstelling op Nederland oriënteren. Zo is heel de Baghwan-episode en vooral Eyskens als breedsmoelkikker aan Vlaanderen niet besteed.
Een aantal mogelijke bezwaren poogt Mon op het toneel zelf te ondervangen (b.v. de veelvuldige verkleedpartijen, “politieke analyse is onze sterkste kant niet”, te veel onderwerpen in één stuk geperst, dat er voor het jaar van de gehandicapte natuurlijk een gehandicapte ten tonele wordt gevoerd), maar het lijkt ons niet voldoende deze euvels gewoon aan te stippen zonder er daadwerkelijk iets aan te doen.
Tot slot nog als informatie geven dat ze op het einde een « potpourri tien jaar Vieze Gasten » brengen, wat door de nostalgiekers ook goed wordt ontvangen, maar wat eerlijk gezegd toch maar vulling is.

Referentie
Ronny De Schepper, Piratenschip met wind op kop, De Rode Vaan nr.19 van 1981
Ronny De Schepper, Piratenschip met wind op kop, Kick nr.109 van juni 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.