Een weekendje kindertheater

Vorig weekend vonden in Gent twee premières plaats van nieuwe theaterproducties die zich tot het jeugdige volkje richten : Stekelbees stelde na een reeks try-outs de definitieve versie van “De kleine vandalen” voor en Taptoe pakte voor het eerst uit met « Thomas zit te dromen in de klas ».
Wij hebben beide Gentse theaters reeds eerder met elkaar vergeleken en daarbij geconstateerd dat ze zowat elkaars antipode waren. Stekelbees, oorspronkelijk ook als poppentheater gestart, is zich in de loop der tijden meer en meer op animatie gaan toeleggen, terwijl Taptoe bleef zweren bij professionele maar nogal klassieke marionettenvoorstellingen, waarbij wij ons vooral stoorden aan het procédé van vooropgenomen geluidsbanden.
Het was dus duidelijk hoe de kaarten lagen vóór dit weekend. Als we bijgevolg lichtjes ontgoocheld worden door Stekelbees en zeer enthousiast reageren op Taptoe, wil dit hoegenaamd nog niet zeggen dat wij een ommezwaai van 180 graden hebben gemaakt, alleen dat beide theaters althans in hun recente producties dichter bij mekaar komen te liggen.

Inderdaad, Taptoe gaat nu nog meer met toneelelementen werken, terwijl Stekelbees teruggrijpt naar poppentechnieken. “Teruggrijpen” is echter niet helemaal het juiste woord, want Stekelbees bewandelt wel nieuwe paden in dit genre. Niet ten onrechte viel de naam “Mummenschanz” een aantal keer op de persconferentie. Hoge kwaliteitsnormen dus die ze zichzelf hebben aangemeten en die ze dank zij een steeds toenemende beroepsernst van hun vertolkers ook aankunnen, maarrr… ten koste van de verstaanbaarheid bij hun jeugdig publiek.
Eerlijkheidshalve moeten we eraan toevoegen dat we ons hiervoor niet enkel op eigen waarneming baseren, maar ook op lezersbrieven gepubliceerd in de eerste Stekelkrant, door het gezelschap zelf uitgegeven. Zij moffelen het dus niet weg, wat positief is, maar positiever zou zijn dat ze er ook de lessen zouden uit trekken, want het is tenslotte niet voor de schone ogen van de critici dat men speelt…
Een tweede overeenkomst was dat beide stukken eigenlijk uit losse fragmenten bestaan, aan elkaar geregen door een rode draad. Bij Stekelbees is de draad het alfabet, bij Taptoe de dromer Thomas. Het is duidelijk dat het eerste veel abstracter is en de indruk van een gesloten geheel gaat dan ook grotendeels verloren. Bij Taptoe daarentegen heeft Freek Neirynck voor een uitstekend draaiboek gezorgd dat de kinderen van A tot Z in spanning houdt.
Anderzijds volhardt Taptoe in de opvatting van vrijblijvende ontspanning (het korte intermezzo over milieuverontreiniging was nogal gratuit), terwijl Stekelbees z’n vormingstaak ernstig blijft waarnemen. In het stuk zelf komt het minder tot uiting (gastarbeiders, seksuele voorlichting), maar het programmaboekje (50 fr) biedt werkelijk een schat aan mogelijkheden om kinderen actief en creatief te laten werken rond een paar thema’s die handig in verband worden gebracht met letters.
Grote lof verdienen beide theaters voor hun technische hoogstandjes, vooral wat de originele aanwending van het « decor » betreft. Een decor dat meer is dan een decor, een decor dat lééft. Ook de muziek dient tweemaal geloofd, zij het bij Taptoe enkel wegens de illustrerende functie. Bij Stekelbees gaat het verder dan dat, met als gevolg dat we reikhalzend uitkijken naar de tweede elpee die in het najaar verschijnt.
Zaterdag hebben wij er dan ook nog een voorstelling van « Neusjes » door het Speeltheater bijgenomen, maar die bleek helemaal niet te passen in het door ons vooropgestelde stramien. Nu wisten wij weliswaar vooraf dat het zich tot een iets ouder publiek richtte, maar een opvoering voor een zaal die buiten onze medewerkers geen enkel “kind” bevatte, lijkt ons toch ook niet de bedoeling… Bijgevolg kunnen we enkel als globale appreciatie een goede indruk meegeven, met veel hints naar een volwassen publiek die waarschijnlijk (gezien de omstandigheden) nog eens extra in de verf werden gezet. Goede acteursprestatie van het duo Mia Grijp-Raymond Bossaerts en sprankelende regie van Eva Bal, die ons verlangend doet uitkijken naar nieuwe producties van het Speeltheater dat door toevallige omstandigheden de jongste tijd een beetje aan onze aandacht is ontsnapt.
« Basje, waar ben je », « Dat is mijn specialiteit », « Koekoe, koekoeroekoekoe, koekoeroekoekoe ! », « Njammejam, smak, smak » enz. Slag van de molen ? Nog onder invloed van de narcose ? Een beetje te diep in het glas gekeken ? Lach maar ! Wie het waagt met zijn kroost naar « De groene glinsterende glitters » van de poppenkast Krikkemik te gaan kijken, zal dan nog lang daarna door deze « refreintjes » achtervolgd worden. Dit technisch knappe maar vooral ontzettend lieve stuk voor de allerkleinsten werkt werkelijk zeer verfrissend. Een aanrader van jewelste.
— “De kleine vandalen” zijn op zaterdag 28 maart om 15 u nog eens te zien in het eigen theater van Stekelbees, Hoge Weg 166, 9000 Gent. Nadien kan men deze voorstelling tegen gunstige voorwaarden “uitkopen”. Wend u daarvoor tot hetzelfde adres, net als voor inlichtingen over de Stekelkrant, de kinderateliers enz.
— Verdere voorstellingen van « Thomas zit te dromen in de klas » zijn gepland in het Nederlands Toneel Gent op zondagen 29 maart en 5 april om 15 u en schoolvoorstellingen in de repetitieruimte van het NTG op 2 en 3 april. Marionnettentheater Taptoe zit ook nog steeds in financiële moeilijkheden : stuur uw steun naar de Tarwestraat 18, 9000 Gent.

Referentie
Ronny De Schepper, Een weekendje kindertheater, De Rode Vaan nr.13 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.