Tijdens de vakantie wordt het begrijpelijk stil wat de sociaal geëngageerde werking van jeugdclubs, jongerengroepen e.d. betreft. Des te luider laaien de klanken op van de rockgroepen die eindelijk in Vlaanderen weer bij bosjes opschieten. Vele jeugdclubs hebben dan ook hun eigen festival(letje) en niet zelden wordt er hiervoor een beroep gedaan op Rick Tubbax (foto) met zijn Taxi’s. Minder vaak zal je de naam aantreffen van Harry Huysmans (Harry & C°). Dat zal nochtans niet zo lang meer duren. In alvast één jongerencafé worden zijn platen (« Ik heb alles gezien » en « Hang on Snoopy ») zowat grijs gedraaid.

HARRY SPROCK SPRAK
Trouwe luisteraars van omroep Brabant kennen hem zeker en weten meteen dat hij een veelzijdige persoonlijkheid is. Zo veelzijdig als zijn artiestennamen : Harry Sprock, Harry & the Sprocks, Harry & C°. Op zijn paspoort : Harry Huysmans, Pajottenlander. Zijn debuut kan worden vergeleken met dat van zijn streekgenoot, Urbanus van Anus, dat wil dus zeggen : alleen met de gitaar, het dialect en de humor. Op die manier wordt hij ontdekt door Luk Saffloer. Die geeft hem een kans in het kader van het Millenium, maar daar krijgen we reeds een andere Harry te zien. Met Brusselse straatliedjes steelt hij het hart van vele toehoorders, dat van Guido Cassiman incluis. Gevolg : tweede optreden voor omroep Brabant, samen met Hans Dorrestijn. Dit is een Nederlandse chansonnier-dichter en Harry besluit dan ook maar met een nieuw en aangepast repertoire uit te pakken. Hij noemt zich voor de gelegenheid Harry Sprock en brengt chansons a la Brel, zoals hij zelf zegt.
Zijn ambities situeren zich echter eerder op het theatrale vlak en daarom kijkt hij uit naar een groep om samen popcabaret te brengen. Die groep dat wordt dan The Sprocks, waarvan de platenfirma echter « C° » maakt, misschien naar analogie met Kazzen en Koo waarvan trouwens de bassist (Filip) naar de groep van Harry is overgestapt, nadat Kazzen naar de Mexicaanse zon is verdwenen. De andere leden zijn Mark Bogaert (sax en gitaar), Gino De Mascio (drums) en de gitarist Erik. Als Harry maar even zijn kont keert, zijn ze jazz aan het spelen. Alweer een muzikale invloed bij dus.
Gevolg : tijdens een optreden van Harry & C° kan alles. Dat de twee singles ska-getint zijn zal dus meer met de huidige mode te maken hebben, representatief voor het geheel zijn ze zeker niet. Wel dat het persiflages zijn, want in zijn programma (dat kalm begint, maar waar ze op het einde wel uitfreaken, aldus Harry) moet zowat iedereen eraan geloven, van Zjef Van Zuipsel (sic) over Ivan Kleinen naar Tom Waits.
RICK III
Eigenlijk heeft hij niets opmerkelijks. Ais je hem ziet, zou je zelfs beweren dat het Jan Turf is en als je hem hoort, denk je steevast aan Elvis Costello. Rick Tubbax is een jongen die in een mum van tijd van uit het niets (The Funeral Band om precies te zijn) is opgeklommen tot Meest Beloftevolle Jongere (de witte trui, als het ware). Als ex-redacteur van de Gazet van Antwerpen, ex-Amadees en ex-voetballer heeft Tubbax nu wel niet het patent op intelligente uitspraken (een paar staaltjes : « Ik ben dus tégen denken, hé. Ik heb geleerd van over sommige dingen geen vragen te stellen dan krijg je ook geen problemen » en « Die raketten kunnen me gestolen worden… De enige reden dat ik gaan spelen ben, was omdat Jean-Marie (Aerts, producer, red.) en Big Bill die avonden deden »), maar dat mag de pret niet deren.
Hun eerste single « Bojangle plays tonight » gaven ze nog in eigen beheer uit, maar met de tweede, « Breaking up », zitten ze al meteen onder de vleugels van RKM, dé exporteurs bij uitstek (Plastic Bertrand, Telex, Lou and the Hollywood Bananas, Two Men Sound…). En terécht want dit is echt een schitterende single van internationaal niveau. Het is een compositie van Walter Vandersypen en ook de andere Taxi’s (Gie Dierick, Dodo en Erik Arend) leveren degelijk werk af. Dat het wachten op een elpee beloond zal worden, moge blijken uit de B-kant (« White Girls »), die nauwelijks moet onderdoen voor de hit-zijde.
Ook de volgende single (“Tonight”/”Big Boy” Vogue VB 633) schrijft zich in in de ononderbroken reeks goede singles van Tubbax en de zijnen. Als Van Looy dan al een keizer was en Hinault Napoleon dan kan je weliswaar stellen dat Rick Tubbax de Taxi’s als een dictator leidt, maar dat we daarmee dan na Rik I en Rik II eindelijk toch weer een kampioen hebben, zij het dan dat zijn fiets op zijn neus staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s