Kerstdivertimento

Om in de eindejaarsstemming te komen pakt het Koninklijk Jeugd Theater uit Antwerpen deze maal uit met een louter verstrooiend stuk “Verdwaald in het toverwoud”, naar het bekende Engelse volksverhaal “Babes in the wood”. Het spreekt vanzelf dat dit amusement ons, volwassenen, minder aanspreekt dan het volksepos « Polleke de Belg ». Dit geldt ook voor oudere kinderen. We moeten dit stuk dus bespreken vanuit het standpunt van de allerkleinsten.

Daarbij dringen zich traditioneel twee vragen op : (1) is het ten tonele voeren van kinderetende heksen met bijbehorende kookpot niet “schadelijk”, niet « traumatiserend » ? en (2) is het gebrek aan identificatie met de sociale realiteit niet te verwerpen ?
Op (1) verklaren wij onszelf onbevoegd om daarop te antwoorden. Enerzijds stellen wij immers vast dat dergelijke scènes inderdaad nachtmerries met zich brengen, anderzijds wordt b.v. in de nieuwe benadering van volkssprookjes die aanpak goedgepraat.
Dat heeft dan wel te maken met (2) namelijk met de referentie aan de realiteit (Eric Hulsens geeft daarvoor in zijn boek « Waarom lusten kinderen nog reuzen ? », waarover elders meer, zowel historische als hedendaagse voorbeelden), maar dit kan bezwaarlijk als « identificatie » gelden. Deze mengelmoes van 19de eeuwse kledij met begrippen als film en televisie maakte die identificatie er niet gemakkelijker op. Het draagt er alleen maar toe bij dat er een soort van tijdeloze, stereotiepe, mythische wereld gecreëerd wordt.
Die werd dan wel schitterend opgeroepen door prachtige decors van Andrei Ivaneanu, die op de koop toe nog een paar technische vondsten heeft geïntroduceerd, waarvan althans enkele als zeer geslaagd mogen worden bestempeld.
Peter Welffens werd wegens ziekte op één dag tijd vervangen door Dirk Stuer, die aanvankelijk wat aarzelend maar na verloop van tijd toch briljant gestalte gaf aan de music-hall partituur (Stuer stunt steeds in stilte). Wel jammer dat de regie wat de muziek betreft geen rekening had gehouden met de reacties van de kinderen. (Die, tussen haakjes, nu veel meer aan bod kwamen dan in « Polleke »).
Waarom de energieke weduwe Crocket door een man (Aimé Anthoni) moest worden gespeeld is ons niet helemaal duidelijk. Omdat men vindt dat een vrouw zo’n « manhaftige » rol niet aankan ? Of wegens het feit dat Aimé een briljant rolschaatser is ?
Tot slot vermelden we graag ook nog dat het erotische element niet achterwege bleef, namelijk in de vorm van de superpoes (Nini Van der Auwera).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.