Johan Verminnen: Ontdek de Ster!

De eerste Vlaamse “kleinkunstenaar” die zwaar knipoogde naar rock was Johan Verminnen (Wemmel, 22 mei 1951). Lode Willems verwelkomt hem in De Rode Vaan van 25 februari 1971 als volgt: “En toen kwam Johan Verminnen. Zijn stijl – voor zover vergelijkingen toegelaten zijn – houdt zowat het midden tussen Brel en pop. In die zin dat je bij hem elk woord verstaat, wat bij pop niet het geval is, en dat hij, in tegenstelling met Jacques Brel, écht is, en zich nooit theatraal of wijsneuzig aanstelt.”

En Lode gaat verder: “Een van de liedjes die ons speciaal troffen was op tekst van zijn broer Bert. Het ging over goudvissen die geleerd hebben trager te zwemmen in hun enge bokaal, en over vredesduiven met dikgevreten strotten. Een liedje dat een marxistisch gewetensonderzoek inhoudt, en waarbij de Internationale eventjes in sourdine wordt geneuried, als een verwijt tegen hen die hem in sourdine toepassen.”
Ik weet niet of op dat moment Raymond Van het Groenewoud al in de groep van Johan speelde, maar alleszins heeft dit voor beiden een zeer stimulerende invloed gehad. Terecht verwijt Peter Cnop aan Frans Ieven dan ook dat “Tussen Brussel en Oostende” (dat hij “een keerpunt” noemt) niet is opgenomen in de kleinkunst-compilatie die hij in de jaren tachtig samenstelde.
Ievens repliek: “Misschien was het de eerste plaat met een groepsidee, maar omdat ikzelf toen in de groep speelde, heb ik kunnen merken hoe vlug iedereen zich van die plaat distantieerde.”
Daartegenover staat dat “Laat me nu toch niet alleen” dubbel en dik zijn plaats heeft verdiend op deze verzamelaar. Het was het eerste “Kleinkunstnummer” (bah!) dat de hitparade in duikelde en het leverde Johan de eerste plaats op bij Humo’s Pop Poll, vóór Will Tura.
“Tijdens mijn schooltijd, in Jette, behoorde ik tot de kern muziekfanatici, met Erik Van Neygen, Wim Buelens en Guido Van Hellemont, die koortsachtig folk-, blues- en country-platen uitwisselden en af en toe wel eens zelf naar de gitaar grepen. Zo heb ik bijvoorbeeld nog zelf geskiffled met Leon Lamal, Patrick Ruymen en Erik Van Neygen, maar ik heb ook nog deel uitgemaakt van een heavy bluesgroep, Burning Plague. Ik was toen zestien. Guido en Wim werden Lamp & Lazerus en gingen naar Sint-Lukas, terwijl ik naar het conservatorium in Brussel trok, om te proberen acteur te worden. een paar vrienden hebben me toen ingeschreven in Ontdek De Ster, in ’69, en ik viel in de prijzen.”
Voor één keer had de “Ontdek De Ster”-wedstrijd warempel haar naam waargemaakt, want er werd een ster ontdekt: Johan Verminnen was de naam, en Jean Klüger was de enige producer die Johan niet gauw voor een kar wilde spannen waar enig snel geldgewin mee gemoeid zou zijn, nee, hij stelde de jonge kunstenaar voor een jaar scholing te volgen bij de notoire pianist Willy Albimoor, wat resulteerde in een eerste lp, “Johan Verminnen”, die in 1970 verscheen, en ondanks een nogal logge productie toch genoeg sterke composities bevatte om duidelijk te maken dat hier geen doordeweeks talent gestrikt was, maar een artiest met persoonlijkheid en dus toekomst.
Johan Verminnen ploeterde aanvankelijk nog wel onduidelijk in het kleinkunstwater, vandaar dat men in Tliedboek (zoals gebruikelijk) twee tegenovergestelde opinies over hem kon vinden. Zo noemde Jan Braet hem “één der weinige Vlaamse zangers met buitengewoon gevoelige en gezonde popgenitaliën”, terwijl Miel Appelmans poneerde: “Of je nu Vanuytsel of De Craene of Verminnen hoort, hun meridiaan lijkt door een drankhuis te lopen, hun inspiratie zit op een barkruk en de wereld wordt doorheen een bierglas gemonsterd.”
Voor zijn tweede lp trok Verminnen echter zoals gezegd een rockgerichte begeleidingsgroep aan waarin Raymond van het Groenewoud, Frans Ieven en Jean-Luc Van Lommel zaten. Raymond, die al lang zijn eigen talent in zich voelde borrelen, verliet de groep nog vóór Johan in 1973 de eerste “Vlaamse Rock”-hit scoorde met zijn wondermooie “Laat me Nu Toch Niet Alleen” (daarvóór hadden Lamp, Lazerus en Kris natuurlijk al een succès d’estime gekend met “De Onverbiddelijke Zoener” en “De Peulschil”). Die hit maakte Johan niet rijk, maar hij zorgde er wel voor dat zijn naam een begrip werd, ook buiten het stofferige, maar o zo noodzakelijke jeugdclubcircuit. In die tijd was Johan bij een zekere Danièle (niet die van Raymond “maar ik zou wel willen dat het lied voor haar was geschreven,” aldus Johan), die echter zwaar aan de drank was. Hun scheiding beschrijft hij in “Tien jaar”. In een interview met Humo in 1994 vernemen we dat ze ondertussen is overleden.
Latere singles als “Daar Gaat Ze” (niet te verwarren met het latere Clouseau-nummer; Clouseau zal overigens ook een eigen versie van “Laat me nu toch niet alleen” op de markt brengen) en “Ze Zingt Na Na Na” kenden minder succes, maar ze konden toch niets afdoen aan de faam die Johan Verminnen, en zijn inmiddels uit Koen De Bruyne, Nic Roland, Yvan De Souter en Firmin Timmermans bestaande groep zich door hun tot in de puntjes verzorgde live-optredens verworven.
Johan tegen mij in De Rode Vaan: “Wij hebben altijd veel nadruk gelegd op het belang van de belichting en de klank. Het is trouwens een van de belangrijke posten op het budget wanneer wij ergens optreden. Ik was één van de eersten die zijn eigen klankinstallatie meebracht. Vroeger speelde men gewoon met de boxen van mijnheer pastoor. En licht brengen wij al drie jaar mee en nu is dat nóg veel verbeterd. Komt daar nog steeds bij dat ik er vroeger aan gedacht heb om acteur te worden. Uiteraard dragen al die elementen samen ertoe bij dat dit wat meer inhoudt dan iemand die zo maar wat gitaar speelt.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.