Raymond was weer in Lokeren, wij ook

In de zomer speelt Raymond opnieuw op Torhout/Werchter, nu voor het eerst op de grote weide (waardoor Jean Blaute, die geplaagd wordt door diarree, het bijna letterlijk in zijn broek doet) en ook opnieuw op het Feest van de Rode Vaan, waar hij wellicht de enige live-versie ooit van “Markies de Sade” brengt, een nummer uit “Ethisch reveil”. Hij speelt ook “Apache” van The Shadows, want in die tijd spelen Raymond en de Centimeters ook gewone bals. Zo zie ik hen b.v. in Beveren.
En dan was er Lokeren, waarvoor ik in De Voorpost uiteraard Raymond van het Groenewoud als tip noteerde: “Hij is de grootste. Ik schreef het reeds eerder en ik blijf het herhalen. Maar in plaats van in herhaling te vervallen, kan ik misschien even zijn nieuwigheden belichten, zoals hij ze heeft gebracht in Torhout (Woodlandfestival). Van zijn bestaande nummers kreeg enkel “Dademelee” een ander arrangement mee (een lange Pink Floyd-achtige intro), maar er waren wel vier nieuwe nummers te beluisteren. Zo was er natuurlijk zijn nieuwe reggae-single “Trek het je niet aan”, maar nog veel beter waren “Jaloers” en vooral het schitterende “Aalst, stad mijner drooomen”, waarop Jean Blaute zijn diploma van de accordeonschool nog eens bovenhaalt. Het vierde was “Tederheid”, maar blijkbaar was ik dan zelf met tedere dingen bezig, want dat herinner ik me niet precies.”

Een prettig weerzien tussen Raymond van het Groenewoud met de Centimeters en zijn Lokerse abonnees resulteerde dus in een spetterende bijna twee uren durende show, waaraan Raymondo met tegenzin een einde maakte (het jazzkwartet van Marc Matthijs en Dirk Decaluwé moest nog aan de beurt komen).
Nochtans schoten de Centimeters nogal traag uit de startblokken. Omdat Raymond – naar eigen zeggen – het beu is avond na avond steeds dezelfde nummers af te dreunen, hadden hij en zijn groep voor deze derde Lokerse Groenewoud-happening (wie herinnert zich niet het duel met het vuurwerk in 1977 en de reünie met Johan Verminnen vorig jaar?) een “act” aangenomen van een beginnende groep: stotterende en stereotiepe voorstelling van nummers, valse akkoorden spelen, verkeerd invallen enz. Misschien uiterst leuk voor de Centimeters zelf, niet zo evenwel voor de kritische luisteraar.
De mensen op het overvolle (alhoewel vergrote) Lokerse pleintje hingen aan Raymonds lippen, waren niet karig met herkenningsapplaus en reeds het allereerste nummer (“Vlaanderen boven”) werd met zulk enthousiasme meegebruld alsof er die avond niks beters meer zou volgen.
Op de duur werd het zelfs Raymond te gortig en toen hij tijdens “Ik wil de grootste zijn” herhaaldelijk werd onder broken door de kreet “allez Raymond” e.d., scheen hij zich echt kwaad te maken. Maar met RVHG weet je nooit.
Zo had hij aangekondigd enkel zijn oude repertoire erdoor te jagen (“succes verzekerd”, dixit Ramon), maar gelukkig bleek dat slechts een losse flodder te zijn. Gelukkig vooral voor uw dienaar die vorige week met de hand op het hart had aangekondigd dat Raymond vier nummers van zijn nieuwe elpee (zal uitkomen eind augustus-begin september) zou spelen: Jaloers, Aalst, Trek het je niet aan en Tederheid.
En hij deed het. Meer dan dat zelfs: hij voegde er “Brussels by night” (schitterend), “Moeder” en “Ze zeggen” aan toe. Jawel, ik heb het gehoord daar achteraan: wie Tederheid? Wat Tederheid? Vorige week schreef ik dat ik mij niet meer kon herinneren hoe dit nummer klonk: nogal wiedes! Het heet immers niet “Tederheid”, maar “Heerlijk”. Maar hij zong het toch. En het was heerlijk. Maar “Aalst, stad mijner dromen” was toch weer best. Jammer dat een te grote hoeveelheid lettergrepen de wending “Lokeren, stad mijner dromen” onmogelijk maakte. Raymond zou het anders graag zo hebben gezongen.
Jammer dat die toffe sfeer die zo stilaan opnieuw was gegroeid tussen muzikanten en publiek even verbroken werd door een tweetal incidentjes (niet opblazen!), waarin – hoe kan het ook anders in Vlaanderen – tweemaal een pint bier de hoofdrol speelde.
Het eerste (en gevaarlijkste) incident werd door Raymond in zijn onschuld zelf uitgelokt. Om de slide-intro van het nog steeds fantastische “O m’n lieve schatje” te spelen, vroeg hij om een (lege) pint. Prompt gooide een of andere minus vanuit het publiek een pint naar zijn hoofd. Gelukkig werd niemand gewond. Noch één der muzikanten, noch één der talrijke kinderen die vooraan op het podium hadden plaatsgenomen.
Het tweede was onschuldiger, zij het dat die de begeleiders van Raymond wellicht wel tot nadenken zal stemmen. Tijdens “Ze weet niet wat ze doet” wankelde plotseling een bonk van een kerel, maar zo zat als een varken, het podium op met in zijn hand deze maal een volle pint. Eén van de roadies van Raymond schoot er onmiddellijk naartoe, maar gelukkig bood de man geen weerstand, anders vreesde ik eerder voor die roadie dan voor de herrieschopper.
Raymond zelf reageerde zeer gepast, al zingend en al rijmelend haakte hij erop in: “Ik weet niet ik wat moet – Met deze volle pint – Die kerel bedoelt het wellicht goed – Maar het heeft geen zin”. Voorwaar iets om voor te dragen op de Wase nacht van de poëzie.
Na anderhalf uur waren we dan aan de verzoekjes toe. “Trek het je niet aan” werd nog eens gevraagd, maar afgewezen door de grote meerderheid van het publiek (het is inderdaad niet Raymonds beste nummer), dat liever oudere dingen hoorde.
Eén van de eerste verzoekjes was voor “Danielle”, één van zijn beste nummers, al is het dan ook bijna noot voor noot overgenomen uit het trage gedeelte van “Questions” van The Moody Blues. Maar goed, Raymond heeft dit lied opgedragen aan zijn lief en dus moest hij daar toch even de gitaar voor wegzetten! En terwijl Jean Blaute zachtjes “Love story” speelde op het orgel, vertelde Raymond dat het in Lokeren was, tijdens de fameuze vuurwerkfeesten dat hij Danielle had leren kennen. Of het nu waar was of niet dat trek ik me niet aan (haha!), feit is dat ik toen de prachtigste versie van dit mooie nummer mocht beluisteren van alle keren dat ik het reeds heb mogen of moeten horen (en dat zijn er ondertussen verdomd veel geworden!). Een gevoelige, ernstige, verliefde Raymond.
En dan gingen ze erdoor in razend tempo: Bleke Lena, Italianen, enz. Ook het lied over voetballer Ludo Coeck (1955-1985) dat Raymond reeds in 1976 had geschreven en dat pas in 1984 op het album “Habba!” zal verschijnen.
Zei Raymond: “Ik zou hier wel willen blijven spelen” maar hij moest ophouden omdat de jazz klaar stond (“Ik wist het echt niet”, verontschuldigde hij zich). Maar Jean Blaute kon het toch niet nalaten met nog vlug te besluiten met “Ik wil de groeten doen aan Urbanus, aan Jean-Pierre, aan mijn moeder, aan Nonkel Frans, aan Van Agt, aan Kamiel, aan het kleine genie, aan de markies en zijn prinses en aan al mijn supporters uit Aalst.”
“Trek het je niet aan” komt ook op single uit (b-kant: “De Helleveeg”), net als “Wij zijn The Centimeters”/”Middenstand blues” en “Brussels by night”/”Nonkel Frans.” Er is dat jaar ook een Duitse elpee, die met bestaande banden wordt opgenomen door Jean en Raymond in Hamburg. Zo wordt “Italianen” zowaar “Der Heisser von Vesuv”. Niet te verwonderen dat Raymond hieraan niet meer herinnerd wil worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.