Het jaar van het thuisblijvende kind

Dag, beste lezer. Ook van de eerste voorjaarswarmte geprofiteerd om er eens op uit te trekken met de kinderen? Heerlijk, nietwaar? Vooral na die ellenlange winter waarbij je verplicht was steeds thuis te blijven. “Verplicht”, inderdaad, tenzij je kapitaalkrachtig genoeg bent om telkens een babysit te laten komen. Als je rekent dat een avondje bioscoop met een pintje na zo al gauw op duizend frank uitloopt, dan heb je ’t immers wel snel bekeken.

Ik herinner me dat een paar jaar geleden een jong stel uit Sint-Niklaas dergelijk probleem aanhangig maakte via Beknopt Verslag in de dagbladen van de Standaardgroep. Spijtig genoeg was hun kind echter nog een baby zodat de discussie enigszins de mist inging. De oorzaak van alle herrie was immers dat hun de toegang tot een bioscoop met hun kind erbij ontzegd werd. Bijgevolg spitsten de reacties zich toe, enerzijds op het feit dat het toch stil moet zijn in een bioscoop en dat bijgevolg baby’s best geweerd worden en anderzijds op brieven van sympathiserende ouders die uit restaurants, hotels e.d. waren gezet omdat ze het ongeluk hadden een klein kind te hebben, iets waarover nu iedereen dankzij dit gezegende jaar van het kind zo lekker kneuterig ligt te doen.
Maar waaraan men beter aandacht zou besteden in het kader van dit jaar was de werkelijke reden van het probleem. De motivering van de bioscoopeigenaar was immers niet geweest de schrik dat het kind mogelijk zou zijn beginnen krijsen, maar wel dat de film “kinderen niet toegelaten” was gequoteerd, met andere woorden: met een jonge dame of een jonge heer van vijftien waren ze net zo goed de toegang ontzegd als met een baby.
De ouders in kwestie – ik ken ze toevallig goed (*) – schreven dan ook naar minister De Backer, die toen al Minister van Cultuur was, met het verzoek deze wet te wijzigen in de zin dat alleszins kinderen vergezeld door hun ouders aan dit verbod zouden kunnen ontsnappen.
Wat stellen we immers vast? Ten eerste geldt die quotering vooral films waarin een blote borst of een blote bips is te zien. Dat betekent dat zeer gewelddadige films (westerns, politie- of gangsterfilms, oorlogsfilms, de gelukkig overgewaaide Kung Fu-rage) meestal wél geschikt worden bevonden voor een jong publiek, al is bewezen dat deze een veel grotere (en zeer negatieve) invloed hebben op de jeugdige kijker (ook op de volwassenen trouwens).
Ten tweede zien we dat in de huidige filmproductie er bijna stééds een blote borst is te bemerken, zodat alle interessante films uitgesloten zijn om in familieverband te gaan bekijken. Als je met je kinderen naar de bioscoop wil, dan kan je enkel terecht bij Walt Disney of Louis de Funès.
Ook Minister De Backer staarde zich echter (m.i. opzettelijk) blind op het feit dat het een baby betrof en antwoordde met vaagheden zoals dat het voor zo’n klein kind toch niet erg gezond is enz. Aan de kern van de zaak werd dus niet geraakt, de wetgeving blijft de dag van vandaag (d.i. in 1979, RDS) zoals ze toen was.
Wat heeft dit alles nu te maken met televisie, want dit is toch een televisierubriek en geen filmrubriek? Veel. Ouders met kinderen zijn verplicht veel meer thuis te zitten dan mensen zonder kinderen. Dat impliceert wellicht dat zij meer televisie kijken. Dat impliceert echter ook dat de kinderen in dit geval wél meekijken, wat er ook op het scherm te beleven valt. Tenzij er natuurlijk binnenskamers repressief wordt opgetreden, maar ik heb de indruk dat dit er stilaan uitgaat.
En meteen wordt een probleem van tweede rang duidelijk. Kinderen erven namelijk meestal de gewoonten van hun ouders. De meerderheid van de Vlamingen is jammer genoeg echter niet geïnteresseerd in films van de betere soort (tenzij ze voldoende gekruid zijn met seks), maar wel van bloed en geweld. Hoeft het ons dan te verwonderen dat een enquête van de BRT oplevert dat ook kinderen de voorkeur geven aan westerns, liefst met een flinke scheut geweld?
De andere populaire porgramma’s lagen gelukkig toch meer in het verlengde van het kind: circus-, dieren- en natuurfilms, specifieke kinderprogramma’s en natuurlijk ook popmuziek. Het meest opmerkelijke resultaat vind ik dat er geen uitgesproken afkeer is tegen politieke programma’s, dat die bijvoorbeeld beter geapprecieerd worden dan sportuitzendingen, de eerste speelhelft van een voetbalwedstrijd uitgezonderd. Hoe zou het dan komen dat naarmate ze opgroeien die belangstelling voor politiek meestal gaat verslappen?

Jan Segers

(*) Ja, dat zal wel!

Een gedachte over “Het jaar van het thuisblijvende kind

  1. Ik heb geen tv, wel een dreumes en ik speel met hem binnenshuis en buitenshuis. Waarom zou een kind tv ‘moeten’ kijken? Genoeg leesboekjes als hij ouder wordt hoor! Zelf ook genoeg te doen zonder tv. Opvoeden is een werkwoord..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.