Op zoek naar…

Men kan veel zeggen over Ivan Heylen – op de limiet kan men zelfs aanvoeren “dat hij vroeger een populaire zanger was” – maar men kan niet ontkennen dat de man een eigen stijl heeft. Een stijl die ons tegelijk aantrekt en afstoot. Dat was ook zo in de tweede aflevering van “Op zoek naar…” (19 november 1986), waarin hij deze keer het pad van “kunst en wetenschap” (maar what’s in a name) kruiste. In bijna elk onderdeel kon je die paradoks onderscheiden. Bij kunstenares Liliane Vertessen was hij niet te beroerd om onbeschaamd door te boren op haar “seksuele obsessie” (zij was overigens ook niet te beroerd om die toe te geven), maar een opmerking over haar in zijn ogen te kleine borsten (“dat was zeker in uw beginperiode”) was dan weer volledig onder de gordel – al past die beeldspraak hier niet helemaal. Het beste waren nog de interviews met theatercriticus Wim Van Gansbeke en met hartchirurg Frits Derom. Misschien omdat Heylen hier niet zo “moedig” durfde te zijn als tegenover “gewone mensen” die zich als gewillig schaap naar de slachtbank laten leiden, zoals de zaadschilder, de ei-rechtzetter, de harmonikaspeler, enz. Dit kwam vooral tot uiting in het interview met Erich von Däniken dat ontluisterend was bedoeld voor deze beenhouwer-fantast, maar dat in feite meer op de kap van de “tolk” werd gevoerd. Eén ding staat echter als een paal boven water: er wordt hier televisie gemaakt. Er wordt m.a.w. spits met beeldmateriaal omgesprongen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.