Zo’n dertig jongelui en de spreekwoordelijke paardekop waren opgekomen om de Vieze Gasten aan het werk te zien in de Gemeentelijke Schouwburg van Temse. In ons artikel van veertien dagen geleden waren door een technische fout de plaatsen en de data weggevallen waar de Vieze Gasten precies hun tenten opsloegen (figuurlijk dan, de tent van Vuile Mong zal deze zomer wél weer present zijn, deze keer met een verhaal over de Far West, namelijk de story van Calamity Jane – gespeeld door een… Chinese! – die naar ons land komt en het hier al even wild vindt als in haar moederland), maar dat kan niet de reden geweest zijn, want daarbij was ook jeugdclub “Den Uyl” uit Zwijndrecht en daar was het vrijdagavond “vollen bak”, beweerde Herwig De Weerdt (de Vieze Gast die voor het grootste gedeelte in een lederen pak rondliep), men zou er tot twee uur ’s nachts “gerockt” hebben.

Inderdaad, “gerockt”, het programma “Rockles(s)” dat de Vieze Gasten brachten bevatte oorspronkelijk veel meer politiserende commentaar. Maar toen deze niet bleek aan te slaan, legde men de nadruk meer op de muziek. “Die is op zichzelf reeds politiserend genoeg,” aldus Herwig.
Uit die “didactische” periode bleven wel de dia’s over die tijdens de nummers vertoond werden. Een goede keuze overigens.
There’s something rotten
… in the state of Temse, juist. Niet alleen omdat zo weinig volk kwam opdagen. Niet alleen omdat wie er dan wél was zich bijwijlen zeer onnozel aanstelde (“‘k Heb hele grote bloemkolen!”). Zeker niet omdat het gebruik van de term “rotten” zou kunnen doen veronderstellen dat het punks waren (het waren allen verlate hippies uit het einde van de jaren zestig, sommigen zelfs letterlijk, daarmee bedoel ik dat ik een heleboel mensen “uit mijn tijd” herkende – maar daar gaat het niet om natuurlijk; ieder vogeltje mag zingen zoals het gebekt is). Maar vooral omdat er met de organisatie zelf reeds iets mis liep. Dezelfde vereniging organiseerde die avond anmelijk ook een filmvoorstelling en dan nog geen kouwe kak maar de zeer interessante prent van Woody Allen “Annie Hall”.
Dit leidde dus niet alleen tot een verspilling van krachten, maar ook konden de Vieze Gasten niet in de jeugdclub optreden zoals ze hadden gewenst, maar moesten ze vrede nemen met die “immense” (toch als hij quasi-leeg is) Gemeentelijke Schouwburg. Daarvoor had het programma niet de nodige allure – dat wisten de makers wel – en de leegheid van de zaal zorgde bovendien niet enkel voor een akelige sfeer maar ook voor een verschrikkelijke akoestiek. Om nog maar eens Herwig te citeren: “We hoorden onszelf viermaal weerkaatst.”
Ondankbare werkomstandigheden dus die ervoor zorgen dat de Vieze Gasten dit optreden liefst zo vlug mogelijk zullen vergeten. Jammer, want het circusoptreden van vorige zomer (“Bommerskonten”) had juist een zeer positieve indruk nagelaten.
Rockhistorie
Laten we dus de Vieze Gasten enkel op hun merites beoordelen en niet hoe ze overkwamen in de zaal. Eerst en vooral moeten we dan stellen dat ze zeer volledig waren. Vijfentwintig jaar rockgeschiedenis werd gebracht zonder bijna één trend over te slaan (toevallig is het enige wat mij te binnen schiet het ontbreken van surfmuziek, maar daarover kan je dan lezen op de voorlaatste pagina in “Muziek in’t rond”).
De rock’n’rollperiode kende een uitvoerige maar zwakke start (wellicht wegens het gebrek aan motivatie en stimulans). Nummers van Chubby Checker, Trini Lopez en The Shadows moesten de verloedering van rock’n’roll illustreren, maar ze werden juist beter gebracht!
De beatperiode werd een complete afgang en dat had iedereen wellicht wel verwacht. Met het engagement op het einde van de jaren zestig ging het alweer iets beter om een hoogtepunt te bereiken in de flower power en underground-periode met een briljante imitatie van Pink Floyd en een tamelijk theatrale act van De Weerdt.
De nichtenrock kon zich niet op dit niveau handhaven maar wat toch niet slecht. Van reggae hadden de Vieze Gasten echter geen kaas gegeten. Jammer want qua engagement kwamen ze hier het best uit de hoek. Punk en disco tenslotte waren reusachtige floppen. Als onervaren amateurs lieten ze zich er bovendien nog inlazeren toen iemand (“Meatloaf”) zogezegd spontaan zou optreden (wat natuurlijk een vervroegde één-aprilgrap was). Enigszins geforceerd brachten ze dan toch nog op eigen initiatief een “bisnummer”: “De vrije socialisten”, een zeer vlot nummer dat echter beter bij de Nieuwe Scène past.
Ik vond het alleszins een goed idee dat de Vieze Gasten zich eens wat meer op hun muziek concentreerden (want dat is nog steeds hét zwakke punt in de Vuile Mong-show) en bijvoorbeeld voor de oudste Vieze Gast (Fabien Audooren) werpt dit duidelijk vruchten af (*). Deze man heeft zich stilaan opgewerkt tot een behoorlijk gitarist. De anderen waren echter weer nieuwe gezichten. Men wordt immers niet “rijk” bij Vuile Mong en personeelswisselingen zijn dan ook legio. Allemaal jammer, want de “harde kern” verdient zeker beter, zij trachten echt professioneel te werken.

Jan Segers

(*) Wie weet, misschien werd hier wel de basis gelegd voor “Carolien”, de fantastische Gentse Feesten-hit (die jammer genoeg nationaal onopgemerkt bleef) die Fabien enkele jaren later voor Eric Goeman zou schrijven (al dienen ook de briljante lyrics van Freek Neirynck te worden vermeld en de muzikale bijdrage van The Machines)

Referentie
Jan Segers, Geen volk voor de “Vieze Gasten”: malaise bij de jeugd van Temse, De Voorpost, 9 februari 1979

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.