De eerste keer dat ik over de Elisabethwedstrijd heb geschreven (*), was in 1978 in mijn televisierubriekje “Hebjetgezien” voor De Voorpost. De toen twintigjarige Abdel Rahman El Bacha won toen het pleit (foto DaiPh via Wikicommons). Het stukje is niet volledig, maar “wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft”.

Een Libanees heeft dus de Koningin Elisabethwedstrijd gewonnen. Ik hoorde de uitslag afroepen tijdens de Kramiek-uitzending (**) met Roger De Vlaeminck en net vóór de voetbaluitslagen en tot mijn verslagenheid moest ik vaststellen dat het daar uitstekend in paste.
Ook de bijdrage in Terloops over onze landgenoot Robert Groslot (zesde) leek met het “in afzondering gaan” e.d. inderdaad sterk op een sportreportage.
Eigenlijk allemaal wel erg jammer natuurlijk. Toch – al is dit uiteraard de indruk van een leek – is het muzikale peil (dus niet het puur technische) van deze wedstrijd dit jaar enigszins opgevijzeld. Zo leek andere jaren het eerste pianoconcerto van Peter Tsjaikovski wel het opgelegde stuk, want bijna iederéén speelde het! Nu werd het nog wel uitgevoerd, maar er zaten toch ook veel “onverwachte” keuzes tussen. De winnaar had zelfs voor het tweede pianoconcerto van Sergei Prokofiev gekozen! (Op die manier won het concerto van Tsjaikovski trouwens opnieuw een beetje aan waarde.)
Hierbij aansluitend kan ik ook het derde onderdeel in Terloops even op de korrel nemen, namelijk over het dirigeren van Willy Claes. Nu ben ik wel letterlijk en figuurlijk onpartijdig, maar toen mijn vrouw quasi-onwetend vroeg of de zuilen er soms reeds “door” waren (***), moest ik haar wel gelijk geven. Technisch stond deze reportage op een tamelijk hoog peil, maar dat neemt niet weg dat het pure propaganda was.

Jan Segers

(*) Al blijkt uit de tekst dat ik er vroeger toch reeds naar kéék, wat eigenaardig is, want dat jaar was het de eerste keer dat de finaleweek van de wedstrijd integraal werd uitgezonden.
(**) Toenmalig radioprogramma.
(***) In de pre-VTM-tijden werd er politiek nogal wat afgepalaverd over hoe de BRT de kritiek uit diverse (meestal partijpolitieke) hoeken moest ondervangen. Een mogelijke piste was toen een zuilensysteem, zoals in Nederland.

Referentie
Jan Segers, Eerste laureaat Abdel Rahman El Bacha in Sint-Niklaas, De Voorpost, 9/2/1979

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.