De Snaar kan niet altijd gespannen staan

Vóór De Nieuwe Snaar was er uiteraard de oude Snaar, toen nog gewoon De Snaar geheten omdat zij op dat moment niet konden vermoeden dat er ooit een Nieuwe Snaar zou komen. Alhoewel De Snaar heeft bestaan van 1970 tot 1981, toen Geert Vermeulen Stef Koekoekx kwam vervangen; hij zou tot op de dag van vandaag de trouwe metgezel worden van de broers Jan en Kris De Smet (zie foto), toch is het bestaan ervan helemaal in de nevelen van de tijd verdwenen. In die periode hebben zij echter wel opgetreden op het Feest van de Rode Vaan van 1977 en zij hebben ook twee elpees uitgebracht, waarvan ik die met de hilarische titel “Snaar Wars” (1981) ter recensie kreeg toegestuurd. Voor beide gelegenheden heb ik dan ook een artikel geschreven in De Rode Vaan, maar aangezien ik in 1977 nog niet zo heel veel over hen wist te schrijven, heb ik me toen voornamelijk op de officiële persmededeling gebaseerd. Het tweede artikel is niet gedateerd en mits wat kunst en vliegwerk heb ik de twee dan maar in elkaar laten vloeien.

De meest weerkerende naam in onze festivalagenda is dit jaar zeker die van De Snaar (Heist, Gent, Brosella en later nog Dranouter, Mallemunt en Boechout). Ikzelf zag hen voor het eerst aan het werk tien jaar geleden op een benefietavond voor Release in het Gentse Casino (*), compleet met Dixan-trommels en al (Jan Theys: “Bent u bereid deze Snaar te ruilen voor twee andere?”). Kortom, de spons over deze jeugdzonde.
Onlangs zag ik hen echter terug op een solidariteitsavond voor de Boelstakers in Temse en dàt was leuk. De uitgebreide syndicale afvaardiging van BRT-medewerkers die hun solidariteit kwamen betuigen, bestierven het zelfs bijna. Van de lach dus, want die was niet uit de lucht. Urbanus,” hoorde je hier en daar een kniesoor mompelen en dat is juist, alleen speelde Urbain nog met de knikkers toen De Snaar reeds aan de wastobbe stond.
Live geen problemen dus. Iedereen is het roerend eens: De Snaar, een pluim! Maar er is ook een elpee. En hier gaat het gemompel soms over in gemor. Verdediging van De Snaar: je moet ons eerst eens live hebben meegemaakt, vooraleer je de elpee kan smaken. Een verdediging die er geen is natuurlijk, want een elpee is een product dat op zichzelf moet kunnen staan.
Feit is echter dat ik (toevallig) wél eerst een optreden heb gezien. Is het daarom dat ik erg tevreden ben met deze plaat? Muzikaal staat De Snaar ondanks alle lolbroekerij zeer stevig, dat lijdt geen twijfel. Ook vocaal kunnen we nog in onze complimententrommel duiken, al zijn de harmonieën misschien niet steeds zuiver op de graat (hoeft dat?), vooral dan omdat de frazering vaak dicht bij die van Wannes van de Velde gaat liggen en dat is toch een vergelijking die kan tellen.

Ronny De Schepper

(*) Waar nu het SMAK is gevestigd. Dat optreden moet in 1973 geweest zijn, want Jan De Broeck was er toen al niet meer bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.