Van de doden niets dan… televisieprogramma’s

Een niet-gedateerde bijdrage uit mijn wekelijkse televisierubriekje in het gewestelijke weekblad “De Voorpost”.

Paus Paulus, Victor Sylvester, Johan Daisne, Elvis Presley, Ivo Van Damme, Bernadette Soubirous… we hebben weer wat afgejankt deze week! Waarmee we nog maar eens de zere plek in het mediabeleid moeten aanraken: de prostitutie van sentimenten. Net zoals de schrijvende pers loopt de televisie wel eens het gevaar de scheldnaam “lijkenpikker” mee te krijgen. Waar ligt immers de grens tussen informatie en sensatie? Laten we zeggen dat in het geval van een recent overlijden de media hun informatieve rol moeten vervullen. De wijze waarop kan dan natuurlijk ook soms gevaarlijk naar “sensatie” neigen. Ik denk hierbij b.v. aan de verschillende manieren waarop de tragische dood van Jan Emiel Daele werd weergegeven. Uit kiesheid erover zwijgen echter, dan schiet men te kort in zijn taak als informator. Daarom kunnen we stellen dat de BRT deze week een pluimpje verdient.
Aan de Elvis Presley-hysterie heeft de BRT slechts in sobere mate meegedaan. Op de avond zelf werd in het televisienieuws meer aandacht besteed aan de staking van de politieagenten en brandweerlui in Memphis dan aan “The King” en op vrijdagavond brachten ze een show op het tweede net. Het feit dat Jan Van Rompaey de beelden uit Memphis becommentarieerde, doet ons vermoeden dat er zaterdag in Terloops ook aandacht besteed werd aan Elvis. Maar Jan zal dat dan zoals altijd wel op zijn relativerende manier gedaan hebben. Toch even aanstippen dat de reiswoede van de Terloops-redacteurs dus weer heeft toegeslagen. En maar happen in het budget, jongens!
Op de TROS daarentegen werd zoals men kon verwachten, de Elvis-koe tot de laatste druppel uitgemolken. De interviews met “fans” getuigden van opperste waanzin, gelukkig van die fans en niet zozeer van de televisiemensen. Toch had de “koele” blik (cfr. Medium Cool, de film van Haskell Wexler) af en toe ook eens een “kritische” blik mogen worden. Waarom alleen maar lofzwaaiende artiesten en journalisten laten horen? Waarom ook eens geen dwarsligger, al was het alleen maar om de monotonie te doorbreken?
Overigens, hoe lang gaat men dat nu uithouden om elk jaar op die manier Elvis te herdenken? Geef mij dan maar de Memorial Ivo Van Damme, dàt is de ideale wijze om de overledenen te huldigen: door zijn evenwaardige collega’s aan het werk te laten zien. Waarom kan dat niet bij Elvis? Of is er soms geen levende popartiest die hem evenaart…?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.