Hermans erotische monoloog

Het verhaal “Hoe Herman zichzelf ontdekte” bestaat ook in monoloogvorm. Door het gebruik van de ik-vorm lijkt het nogal autobiografisch, maar het omgekeerde is dus waar: het verhaal kwam éérst. Die monoloogversie is enkel maar geschreven met het oog op een festival van erotische monologen in de Gentse Backstage. Ik kwam het eigenlijk slechts heel laat te weten en heb de aanpassing zodanig snel gemaakt (en nadien nooit meer ter hand genomen) dat ik denk dat er vast en zeker “fouten” zijn blijven staan. Het enige wat ik eigenlijk heb gedaan is de derde persoon vervangen door de eerste persoon and that’s it. Terwijl het herschrijven van een tekst naar een monoloog toch nog heel wat meer is dan dat!
Maar hoe ik me ook heb gehaast, ik kwam nog te laat met zijn tekst aandraven om te kunnen deelnemen aan het festival. Zelf had ik toen aan Bob De Moor gedacht om hem naar voren te brengen, maar als er iemand anders zich geroepen voelt, no problem. Ook het onderwerp van het verhaal, “Herman” dus, gaat hiermee akkoord.
Zoals gezegd heb ik later nooit meer naar de tekst omgekeken, ook niet toen ik nog enkele passages aan de oorspronkelijke tekst heb toegevoegd. Die zijn dus m.a.w. niet opgenomen in deze monoloog.

1.
Het begon allemaal met een telefoontje. Ik legde de hoorn weer op de haak en liep gehaast naar het toilet. Vlug nog even plassen en dan alles goed wassen: de penis met de voorhuid goed weggetrokken, tussen de billen, onder de oksels. Verse kleren en een kam door het haar.
Ik was nochtans zo gehaast en zo nerveus dat toen ik aanbelde aan het huis aan de andere kant van de stad, ik opnieuw bezweet was. Het huis zag er gelukkig erg gewoontjes uit. Een groot raam, dat wel (het was vroeger wellicht een winkel geweest), maar met doordeweekse gordijnen. Geen rood of zwart en zeker geen speciale belichting. Waarvoor het trouwens toch nog te vroeg zou zijn, want het was nog volop namiddag.
Daarom was ik immers mogen komen. Ik had aan de telefoon gezegd dat ik werkloos was, maar dat ik altijd al had gedroomd om eens door een meesteres onder handen te worden genomen. Het kon tegen halve prijs, maar dan wel nu onmiddellijk, vooraleer bij valavond de klanten binnenstroomden, voor ze van hun werk naar huis terugkeerden.
De vrouw die de deur opende, was een stuk ouder dan mij en zeker geen schoonheid. Maar ze was wél een meesteres. Dat was zelfs in haar gewone, onopvallende kledij overduidelijk. Een nogal grote vrouw, fors gebouwd, met opgestoken zwart geverfde haren. Op de een of andere manier paste het geheel uitstekend bij haar naam: Rosa.
Ik stelde me voor. Ja, uiteraard wist ze nog wie ik was, antwoordde ze. En wat had ik dan zoal gewild? Dat wist ik eigenlijk zelf niet. Het was tenslotte de eerste keer. Ik wilde “het” eens meemaken.
“De eerste keer, hé? Niet te hard dus.”
Dat vond ik wel een goed idee. Wat mij aansprak was immers eerder het ritueel: het weerloos zijn, het onderdanig zijn, de speciale kledij en instrumenten ook. Pijn hoorde er misschien wel bij, maar niet van harte. Om eerlijk te zijn: ik ben zelfs een beetje kleinzerig.
“Goed,” zei Rosa. “Ik ga me omkleden. Ga jij hier maar binnen en kleed je uit.”
Ik werd meegenomen naar een kamertje achter wat vroeger de winkelruimte was geweest, maar waarin nu enkel een bureau stond, waar ze het geld in ontvangst had genomen. Bij het gedempte licht ontwaarde ik tot mijn verbazing eerst zowaar een sportraam, maar bij nader toezien waren ook de meer kenmerkende attributen (allerlei haken, zwepen, koorden) aanwezig. Ik wist meteen: dit is het. Dit is waar ik altijd naar heb verlangd. Eindelijk heb ik mezelf gevonden.
* * *
Natuurlijk wist ik wel dat de meesteres eigenlijk wilde dat ik me helemààl zou uitkleden, maar ik had voor de gelegenheid een zwarte string aangetrokken en ik vond het uiteindelijk toch zonde dat ze dat niet zou zien. Daarna ging ik op de knieën op het matje zitten dat ze mij met de vinger had aangewezen.
Later zou ik leren dat slaafjes met de benen gespreid moeten knielen, ofwel rechtop met de handen in de nek of anders doorgezakt op de hielen met de geopende handpalmen rustend op de knieën. Slavinnetjes kunnen in beide gevallen ook hun borsten optillen om ze aan te bieden aan hun meester of meesteres. De bedoeling in eender welke houding is immers de onderdanigheid uit te drukken door het lichaam aan te bieden aan de dominant. De ogen moeten in elk geval neergeslagen zijn.
Maar dat alles wist ik nog niet op dat moment, daarom nam ik maar een houding aan die ik ‑ god nog aan toe ‑ in mijn jeugd in “Film en Televisie” had aangetroffen. Dit katholieke blad illustreerde immers een artikel over geweld en seks in de film met een foto uit een film van Miklos Janczo. Het was een naakte vrouw die geknield voor een (onzichtbare) geweldenaar lag. Ze had zich helemaal opgeplooid en de foto was in achteraanzicht genomen. Het was een beeld dat mij steeds was bijgebleven.
Door deze houding na te bootsen kon ik niet zien wat de meesteres had aangetrokken (of misschien wel gewoon “uitgetrokken”, als ze haar pakje onder haar gewone kleren droeg), toen ik de deur hoorde opengaan.
Even was het stil. Dan zei ze, boos maar toch ook enigszins vriendelijk: “Een slaaf moet altijd naakt zijn. Het mag dan nog een mooi slipje zijn: weg ermee!”
Ik mompelde “ja, meesteres”, sprong recht en terwijl ik het slipje bij de rest van zijn kleren in een hoek gooide, keek ik even tersluiks naar Rosa. Omdat ze niet meer zo jong was en geen glad buikje meer had, had ze geopteerd voor een zwart korset dat bijna heel haar bovenlichaam bedekte. Wel was ze diep gedecolleteerd, haar volle borsten rustten op een balkonnetje dat het topje van het korset vormde. De tepels waren echter niet bloot, zodat het eigenlijk een “corbeille” was en geen “balconnet”, zoals ik nog pas in een modetijdschrift had gelezen.
“Kom hier,” beval de meesteres. Ik ging met gebogen hoofd voor haar staan, terwijl ze mijn geslacht begon te betasten. Mijn penis was al enigszins stijf en van dat “onderzoek” werd hij helemààl hard. Terwijl ze met de ene hand mijn zak samendrukte, nam ze met de andere een fijne koord die ze traag rond mijn ballen begon te winden.
“En vertel eens, wat is nou precies je fantasie?” vroeg Rosa. Alhoewel ik me niet aan deze vraag had verwacht, wist ik toch onmiddellijk het antwoord. Het was een fantasie waarmee ik al jaren rondliep. Alhoewel, “rondlopen” is niet het juiste woord. Meestal lag ik in bed en masturbeerde ik me terwijl ik eraan dacht.
“Ik zou graag naakt of minimaal gekleed opdienen op een feestje uitsluitend voor vrouwen,” zei ik. “Ik ben de enige man. Ik moet de vrouwen bedienen. Dat kan op eender welke manier zijn. Als kapstok in de kamer staan, gewoon drank uitschenken of ze bevredigen. Wat ook maar in ze opkomt.”
Rosa dacht even na. “Zo blijven staan,” beval ze. Ze verdween en heel even dacht ik dat ze er nog wat vrouwen zou bijhalen, maar ik wist wel dat we helemaal alleen waren in huis. Je hoorde haast geen enkel geluid.
Ze keerde terug met een dienblad en enkele glazen. Ik moest daarmee enkele keren rond het kamertje lopen en net toen ik het stilaan een beetje belachelijk begon te vinden, stootte ze me aan, zodat een glas omviel. Daarvoor moest ik gestraft worden!
“Maar eerst moet dit er nog af,” zei de meesteres en handig rukte ze de koord van mijn zak. Ze deed dit op een manier die deed denken aan kinderen die met een tol spelen. Mijn ballen draaiden dan ook enkele keren rond, wat een verschrikkelijk prettig gevoel gaf. Gelukkig dat ik reeds twee keer gemasturbeerd heb, dacht ik, want anders was het nu misschien al afgelopen geweest…
* * *
Het was waar. Ik was vandaag al tweemaal klaargekomen. Eerst toen ik de aankondiging in de krant had gelezen en me had afgevraagd of ik erop zou antwoorden en dan nog een tweede keer toen ik de meesteres aan de lijn had en ik met haar onderhandelde over de prijs.
De meesteres stak mijn beide duimen in een soort van mini‑boeien en met de koord die daarnet nog rond mijn zak was geknoopt, bevestigde ze mijn handen boven mijn hoofd aan het sportraam. Ik was weerloos. Ze nam een fijn zweepje van de bank en begon me te slaan. Aangezien ik enkel met de duimen was vastgebonden, probeerde ik de slagen te ontwijken, maar ze beval me langzaam rond te draaien, zodat ze mijn hele lijf onder handen kon nemen.
Mijn erectie begon weg te ebben. Zoals ik al heb gezegd hield ik immers niet van slaan. Later zou ik het in SM-clubs meemaken dat mannen klaar kwamen, gewoon van geslagen te worden, maar bij mij zou het enkel een noodzakelijk kwaad blijven. Iets dat er nu eenmaal bijhoort. In het beste geval kon men het in een SM‑spel aanwenden om een ejaculatie uit te stellen.
Op dat moment werd er gebeld. Mijn hoofd werd bloedrood. Ik speelde altijd met onheilscenario’s en dit zou er ook weer één worden, dacht ik. Een inval van de politie. Net nu!
“Ogenblikje,” wendde Rosa zich af. Deze keer was het niet nodig dat ze eraan toevoegde dat ik moest blijven staan: ik kon immers niet anders. Ik beeldde me in hoe de wetsdienaars mij zouden aantreffen. Die erectie was nu wel helemààl weg!
Gelukkig hoorde ik stemmen. Rosa had de deur geopend en iemand binnengelaten. Een vrouw blijkbaar. Even later passeerde ze immers vlak voor de deur van het kamertje. Met een fiets aan de hand dan nog wel. Het was een nogal banale en hoegenaamd geen opwindende gedachte, maar ik slaakte toch een zucht van verlichting.
* * *
Rosa kwam opnieuw binnen en had blijkbaar een gedaanteverandering ondergaan. Niet letterlijk (ze had nog steeds haar pakje aan), maar figuurlijk. Plotseling moest het allemaal snel gaan. Ze begon me af te rukken.
Ik moest echter bij wijze van spreken van vooraf aan beginnen, want door de gebeurtenissen was ik helemaal niet meer in stemming. Door het rukken werd mijn lid wel stijf, maar klaarkomen zat er niet in, zoveel was duidelijk.
“Wel?” vroeg de meesteres doordringend en nu was de vriendelijke ondertoon wél verdwenen.
“Ik héb al tweemaal gemasturbeerd vandaag,” piepte ik.
Rosa antwoordde met een blik van “dat zeggen ze allemaal” en toen het werkelijk genant werd, vroeg ik: “Mag ik het zelf doen, meesteres?”
Later zou ik ondervinden dat vele meesteressen het hun slaaf sowieso liever zelf laten doen. Eén keer zou ik het zelfs meemaken dat ze de kamer verliet met de opdracht: “Tegen dat ik terugkeer moet hier op de grond een geut sperma liggen, begrepen?”
Rosa maakte me los en ik deed mijn best om klaar te komen, maar hoe ik ook aan mijn penis rukte en mijn ballen kneedde, ik slaagde er niet in.
“Komt er nog wat van?” vroeg de meesteres koel.
“Misschien helpt het als ik je borsten mag kussen,” probeerde ik, eigenlijk meer om toch nog zoveel mogelijk waar voor mijn geld te krijgen dan wat anders, maar tot mijn verbazing stemde ze toe. Ze trok haar linker behastukje naar beneden en als een strenge madonna bood ze haar borst aan.
Ik begon voorzichtig te zoenen, maar toen ik wat te geestdriftig werd en de tepel in de mond nam, beet ze me toe: “Ik heb gezegd: kussen, niet zuigen!”
Ze borg haar borst meteen weer op. Ze ging zitten en zei: “Lik mijn schoenen.”
Ik knielde neer en nog steeds rukkend, begon ik haar hoge hakken en netkousen te kussen en, wonder boven wonder, ik kwam nog klaar ook.
“Eindelijk,” zuchtte ze. “Kleed je maar vlug aan.”
“Het was echt waar, van die twee keer masturberen,” mompelde ik nog, terwijl ik mijn kleren bij elkaar begon te zoeken.
“Ja, ja,” lachte ze nu opnieuw wat vriendelijker. “Maar mijn vriendin is zopas thuisgekomen en zij gaat er niet mee akkoord dat ik onder de prijs werk. Vandaar.”
“Vandaar? Omdat ze jaloers is, zeker!” dacht ik en toen ik buitenkwam, keek ik even nors in de richting van het veel jongere meisje dat nonchalant in een zetel een stripverhaal lag te lezen. “Zou zij haar full‑time slavinnetje zijn?” dacht ik en, verdomd als ’t niet waar is, het werd alweer onrustig in mijn string!

2.
’t Is de eerste maal, had ik gezegd, toen ik naar Rosa was gegaan. Maar was dat wel zo?
Niet helemaal. Ik woonde toen in de Belgradostraat en de hoertjes waren dus mijn buurvrouwen. Ik kwam ze tegen bij de beenhouwer en bij de bakker en net zoals ik de beenhouwer en de bakker uit de buurt “iets gunde”, zo deed ik dat ook soms bij de meisjes. Meestal slechts één maal, omdat het uiteindelijk toch altijd een beetje tegenviel.
Behalve bij één. Christine was net als Rosa een beetje ouder dan mij (je zal je stilaan wel gaan afvragen wat ik toch heb met oudere vrouwen?), maar Christine zag er wél nog erg goed uit. Toch was dit niet haar voornaamste aantrekkingspunt. Met Christine kon (en mócht, wat in de prostitutie niet altijd evident is) ik goed praten. Het was immers de tijd dat ik professioneel erg in de knoei zat (het was de periode die uiteindelijk tot mijn ontslag zou leiden) en in tegenstelling tot mijn lief, die mij juist daarom had verlaten, ving Christine mij goed op.
Maar bovenal zag Christine eruit alsof ze, jawel, een meesteres was. De derde keer dat ik bij haar ging, durfde ik haar dat ook te zeggen.
“Dat is stom,” reageerde ze verbaasd, “ik krijg wel meerdere mannen over de vloer die me dat zeggen. Maar nee, in geen geval.”
“En vràgen die mannen dan nooit iets?” wilde ik toch nog weten.
“Jazeker, maar ik ga daar niet altijd op in. Ooit vroeg me er één om een brandende sigaret tegen zijn pik te houden. Ik ben niet zot!”
“Maar andere wensen voldeed je wel?”
“Oh ja. Zoals ze in vrouw verkleden b.v. Zou jij dat ook eens willen?” stelde ze zelf voor.
Ik knikte instemmend. Ik hield niet van travesties (als het geen mooie waren, vind ik het potsierlijk, en in het andere geval ben ik juist bang dat ik me van geslacht zou vergissen), maar zo onder ons beidjes vond ik het wel spannend. Het was winter, het kacheltje in Christines peeskamertje snorde aangenaam en het gedempte licht zorgde voor een sfeer tussen dromen en waken. Het was er gezellig, kortom.
Zoals gewoonlijk had ik aan Christine gevraagd om me uit te kleden (ik hou van vrouwenhanden die aan mijn lichaam frunniken) en nadat ze wat spullen bij elkaar had gezocht, begon ze me nu ook weer aan te kleden. Zoals het hoorde eerst een jarretellehouder en een paar zwarte nylonkousen, daarna een broekje erover heen (vrouwen weten waarom). Ik had het broekje graag wat kleiner gewild, maar om eerlijk te zijn, ik ben tamelijk groot geschapen, zodat mijn ballen in een klein vrouwenslipje nooit op hun plaats blijven zitten.
Daarna hoge hakken, een behaatje en om het geheel af te ronden een minikleedje dat zo kort was dat een deel van het broekje zichtbaar bleef.
Christine hield me even op armlengte afstand en monsterde me van kop tot teen. Klaarblijkelijk tevreden over haar werk, maakte ze toen een vergissing. Ze duwde me voor een levensgrote spiegel, wellicht in de overtuiging dat het zicht mij zou opwinden. Het had echter precies het omgekeerde effect. Ik zag mezelf als één van die mislukte travesties, waaraan ik juist zo een hekel had. Toch zei ik dat het mooi was, alleen om Christine een plezier te doen.
Ik wendde me echter wel onmiddellijk af van de spiegel en vroeg Christine om me vast te binden.
“Je zegt het maar,” antwoordde Christine. “Hoe wil je het hebben?”
“Op mijn buik met mijn linkerhand aan mijn linkervoet en mijn rechterhand aan mijn rechtervoet,” stelde ik voor.
“En nu?” vroeg Christine, terwijl ze op me neerkeek, nadat ze mijn verzoek had ingewilligd.
“Zou je me willen slaan?” probeerde ik.
Aangezien Christine geen echte meesteres was, waren er geen zwepen of andere attributen bij de hand. Ook de knopen had ze met oude nylonkousen gelegd. Ze nam echter een broeksriem en liet die een paar maal neerkomen op mijn rug en kont. Ik kromp ineen van de pijn. “Stop! Stop!”
“Jij bent geen echte, hé,” glimlachte Christine, terwijl ze mijn rug streelde onder het omhoog geschoven jurkje en daarna haar hand langzaam liet afzakken in het slipje.
“Wat nu?” vroeg ze, nadat ze me weer een erectie had bezorgd.
“Wil je niet voor mijn ogen masturberen?” stelde ik voor.
“Maar zou je je dan niet beter omkeren?” was het typische antwoord van Christine. Zij had altijd eerst oog voor de praktische kant van de zaak. Want, inderdaad, op deze manier zou ik er vast en zeker een stijve nek aan overgehouden hebben.
Ze maakte me los en bond me daarna op dezelfde manier weer vast (linkerhand aan linkervoet enzovoort).
“Lig je makkelijk?”
Als om te checken, greep ze me in het kruis. Als antwoord wipte mijn erectie uit het toch nog te kleine slipje.
Christine kleedde zich nu op haar beurt langzaam uit en ging met gespreide benen voor me op een poef zitten. Ze nam een vibrator en bracht die in haar vagina.
“Wil jij het doen?” vroeg ze, nadat ze een paar op‑ en neergaande bewegingen had gemaakt.
Ik knikte gretig. Ze maakte mijn rechterhand los, maar er volgde meteen ook een grimas van pijn. Ik was te wild tekeer gegaan.
“Zachtjes, jongen, zachtjes,” suste ze, maar ik was zo geschrokken dat ik voorstelde dat ik weer vastgebonden werd en dat ze zelf het karwei zou afmaken.
Dat deed ze. Of ze deed alsof. Daarvoor kende ik haar nog niet goed genoeg om te weten of het wel echt was. Ze sloot even de ogen en haalde diep adem. Dan greep ze mijn penis beet en even later spoot het sperma tot in mijn gezicht.
Dat is nu het voordeel dat vrouwen hebben: Christine hoefde mij helemaal niet beter te kennen om te weten dat dit wel degelijk écht was…

3.
Ik heb SM leren kennen door de telefoniste van mijn werk. Anna had het telefoonnummer van mijn toenmalige werkgever zowaar als contact opgegeven voor een SM-vereniging. Dat viel uiteraard in slechte aarde en mijn eerste kennismaking was dan ook niet echt positief. Ook al niet omdat het meisje geregeld met een blauw oog of andere kneuzingen kwam werken. “Ik heb hem te veel uitgedaagd,” verdedigde ze dan haar man. Ik vond dat geen SM maar gewoon vrouwenmishandeling. Ik moest nog veel leren, vond Anna.
Ik moet wel toegeven dat ze er nogal speciale gewoontes op nahield. Dat ondervond ikzelf op een avond. Er werd aangebeld en aan de parlofoon vroeg Anna of ze bij mij een bad kon nemen. Ik antwoordde gekscherend: “Als ik je rug mag wassen.”
“O.K.,” zei Anna en dus gingen we samen in bad. Dat was natuurlijk plezant, maar toen ik nadien het spelletje verder wilde spelen in bed, zei Anna doodernstig: “Ik hou niet van vanilleseks. Bij mij is het SM of niets.”
Ik wist dat Anna ook een verhouding had met mijn baas en op die manier ontdekte ik dus ongewild een geheimpje over hem.
En de interesse was gewekt. Het was alsof het in de lucht hing, want in die tijd werden er zowaar “info-avonden” over SM georganiseerd.
Nu heb ik hier in Gent nog talloze “info-avonden” meegemaakt, maar in mijn tijd gingen die dan over de mijnstaking, of over de eerste Chinareizen van enkele kameraden, of over het ex cathedra lesgeven. Maar ja, was de studentenrevolte in maart 1969 ook al niet begonnen met het verbod van een erotische diavertoning?
Het moet zo tussen de tweede en de derde “info-avond” geweest zijn, dat ik ook op een advertentie had geantwoord in het blaadje, waarvoor Anna dat telefoonnummer van mijn werk had gebruikt. Aangezien de contactrubriek door Anna werd verzorgd, kon deze weten welke meesteres ik had benaderd.
Op de volgende voorlichtingsavond, gegeven door de Nederlandse transseksueel Betty Paërl kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik dwong Anna te zeggen of “mijn” meesteres ook aanwezig was.
Na veel aandringen fluisterde Anna me toe: “Je zit er juist naast.”
Dat was wel even schrikken. Ik keek naar mijn buurvrouw en, jawel, voor zover ik daar toen al kon over oordelen, leek het me een prachtige meesteres. Ik kende haar niet persoonlijk, maar ik had haar wel al in artistieke milieus zien rondhangen.
Na de pauze sprak ik haar aan. Fluisterend en met een knalrode kop vertelde ik hoe de vork aan de steel zat. “Dan zal ik Anna moeten straffen,” was het eerste wat ze zei. Daarna vroeg ze: “En? Vind je het opwindend zo naast me te zitten?”
Mijn hoofd gloeide. “Jawel, meesteres,” stamelde ik. Je moet weten dat ik altijd al een vlijtige leerling geweest ben.
Toch zou ik nooit nader kennismaken met haar. Een tijdje later werd ik midden in de nacht, juist op een ogenblik dat mijn kinderen bij mij logeerden, door haar opgebeld. Of ik haar ’s anderendaags naar een tentoonstelling van Louis Paul Boon kon voeren. Ik vloekte en tierde. Hoe was het mogelijk iemand daarvoor ’s nachts te storen! Ze heeft nooit meer iets van zich laten horen.

4.
Natuurlijk had het eerste bezoek dat ik aan een parenclub bracht ook iets te maken met SM.
Samen met mijn toenmalige vriendin, die ik min of meer in de rol van meesteres had gedwongen (hoe paradoxaal zo’n uitspraak ook klinkt), was ik lid geworden van de VVSM, de Vlaamse Vereniging voor Sadomasochisme. Die werd toen geleid door een echtpaar dat door verscheidene optredens op televisie en in de weekbladen plusminus een status van Bekende Vlaming had verworven, maar die we voor de zekerheid toch maar Hendrik en Rosemarie zullen noemen.
Zij organiseerden een kennismakingsavond met SM in één van de talrijke parenclubs die in de jaren negentig als paddestoelen uit de grond waren geschoten.
Mijn vriendin, die een belangrijke functie bekleedde, was als de dood voor het feit dat ze eventueel zou worden herkend en probeerde zich met een pruik en zowaar zelfs met een sluier onherkenbaar te maken. Mijn argumentatie dat wie haar eventueel zou herkennen zich natuurlijk zelf ook in een netelige positie zou bevinden, zodat die allerminst geneigd zou zijn om dat te gaan uitdragen of er proberen munt uit te slaan, ketste op haar af als water op een gans.
Gespannen als een bijna overgedraaide ouderwetse wekker bevonden mijn vriendin en ik zich in een soort van sas, dat al die parenclubs zullen blijken te hebben, met een ander paar dat eveneens voor het eerst naar dergelijke club bleek te gaan. Toen ze zich even later recht tegenover elkaar in een zetel nestelden, merkte ik dat de vrouw van dat paar zo kortgerokt was dat ik haar naakte dijen kon zien op de plaats waar de kousenophouder was bevestigd. Ondanks al wat er die avond nog op het programma stond, zou me dat als de meest erotische ervaring van de avond bijblijven.
Allicht heeft dit ook te maken met het “eerste keer”-effect. Zo herinner ik me nog de allereerste keer dat ik met mijn toen nog kersverse echtgenote erotische lingerie ging kopen. Het was een beha die eigenlijk uit niks anders dan wat reepjes stof bestond. De verkoopster drukte erop dat die reepjes goed over de borst moesten verdeeld worden, zodat de tepel mooi in het midden kwam te zitten. Toen ze meteen de daad bij het woord voegde, schoot ik zowaar in mijn broek, daar ter plekke in het pashokje. Ik zweer u dat het waar is!
Idem dito, behalve dan voor het feit dat ik op dat moment geen broek aanhad, toen ik voor het eerst een ander paar zag neuken, overigens in deze eigenste parenclub, enkele weken later. Eigenlijk was het geen bijzonder standje: de jongen lag op zijn rug, het meisje ging over hem heen zitten en bracht zijn penis in haar vagina binnen. Nu zou ik er zelfs niet meer van opkijken. Wat ik vreselijk jammer vind. Seks zou veel opwindender zijn als het telkens de eerste keer zou zijn.
De laatste keer dat ik puur op basis van dergelijke opwinding klaarkwam, was toen een Algerijns meisje mijn vriendin haar geschoren kutje begon te likken, terwijl mijn eigen penis zich daar ook bevond. Met een tong die iets ruws had, zoals die van een kat, likte het meisje tegelijk ook mijn penis en hop! Geen houden aan. Ik vraag me vaak af of ik daarvoor nu zo “immuun” zou zijn geworden als voor die andere seksuele opwindingen van het eerste moment. Ik kan er me trouwens voorlopig nog een tijdje het hoofd over breken, want het heeft zich tot nu toe niet meer herhaald…
* * *
Ondertussen begon de club zich stilaan met paren te vullen, maar de spanning bij mijn vriendin en mij nam niet af. Zeker niet toen de vrouw des huizes, diep gedecolleteerd en hoog gelaarsd ons een drankje kwam aanbieden “om wat te ontspannen”…
Net toen de spanning zowat onhoudbaar werd, kondigde Hendrik aan dat de demonstratie zou beginnen. In zijn spoor volgden “zijn” Rosemarie, een slaaf en een slavin. Rosemarie en de slaaf hadden wat lederen spulletjes aan die gewoonlijk met SM worden geassocieerd, de slavin die Hendrik – bepaald niet origineel – voorstelde als “O.” was op een string na helemaal naakt. Ze moest met armen en benen gespreid plaats nemen tegen de muur van de ruimte die normaal als dansvloer werd gebruikt met haar gezicht naar de bezoekers, maar Hendrik waarschuwde haar dat ze geen woord mocht zeggen of ze zou streng gestraft worden. Bij masochisten die er eigenlijk precies op uit zijn om gestraft te worden is dit een beetje een dubbelzinnige opmerking, maar voor zover ik het me kan herinneren heeft het meisje de hele avond inderdaad haar mond niet opengedaan. Om te spreken toch niet.
Rosemarie en de slaaf daarentegen moesten zich over een soort van “bok” buigen en hun beider achterwerken werden bewerkt, met slagen uiteraard, maar ook met spelden en dergelijke. Op een bepaald moment werden ze langs voren aan elkaar geketend, terwijl ze met een soort van mattenklopper elkaars billen moesten warm zetten. Ik herinner me nog dat Rosemarie zich erover bekloeg dat de slaaf – onervaren in dit soort werk – te zàcht sloeg. Zo zie je maar weer.
Als apotheose beloofde Hendrik een wedstrijd tussen Rosemarie en O. De kledij van Rosemarie had haar kutje al heel de tijd vrij gelaten, O. diende voor deze wedstrijd haar minuscule slipje uit te trekken. Hendrik gaf ze het bevel hun benen te openen, zodat de toeschouwers, die elkaar aan de rand van de dansvloer verdrongen, konden zien dat ze beiden een ringetje door hun schaamlippen hadden. Onmiddellijk had ik weer een “eerste keer”-herinnering. Het was godbetere in een peepshow dat ik dit voor het eerst live had gezien. Dat was al een tijdje geleden, want nu ga ik daar niet meer naartoe. Veel te vuil en te onhygiënisch. Je moet opletten als je tegen de muur leunt opdat er geen klodder sperma aan je mouw zou blijven plakken. Bovendien zie je door je raampje niet enkel de danseres, maar ook de mannen aan de overkant die zich staan af te rukken. Walgelijk gewoon. Maar toen de eerste peepshows in het stadsbeeld verschenen moest ik toch mijn nieuwsgierigheid eens gaan bevredigen. En toen was dat eigenlijk best meegevallen. Aangezien het nog een nieuw fenomeen was, kwam er nog niet veel volk op af en zo kreeg ik een show helemaal voor mijzelf alleen. En dat dus door een meisje dat een hangjuweel in haar kutje droeg. Dergelijke juweeltjes hoeven niet noodzakelijk piercings te zijn, maar het effect was hetzelfde, dus who cares?
Hendrik had ondertussen magneetjes aan de kutringetjes bevestigd en daarnaast ook magneetjes over de dansvloer verspreid. Het was nu de bedoeling dat de meisjes op de hukken om ter snelst een parcours over de dansvloer zouden afleggen, waarbij ze door de aantrekkingskracht telkens de magneetjes zouden meepikken. Het deed me denken aan de zogenaamde “kastanjesdans” waarmee de Borgia’s in de renaissance hun bezoekers trachtten op te vrolijken. Naakte meisjes moesten daarbij met de schaamlippen kastanjes oprapen.
Maar in tegenstelling tot dit “onschuldige” amusement (de meisjes moesten gelukkig niet de kastanjes uit het vuur halen) zorgden de extra-magneetjes bij Rosemarie en O. wel voor steeds meer gewicht dat die arme lipjes moesten torsen.
Voor wie het interesseert: de wedstrijd werd gewonnen door Rosemarie. Zij was de eerste om haar magneetjes in de hand van de gastvrouw te deponeren, al vond ik – die zoals steeds de kant had gekozen van de underdog – dat O. zeker evenveel recht had op de eerste prijs. Die bestond overigens uit een pak billenkoek en gezien het voorafgaande was het duidelijk dat dit meer geapprecieerd werd door Rosemarie, zodat men terecht kon stellen: eind goed, al goed.
* * *
Daarna werden de toeschouwers aangemaand zelf uit de kleren te gaan. Mijn meesteres keek me boven haar sluier verschrikt aan en ook ikzelf voelde me op dat moment niet in mijn sas, zodat besloten werd om naar huis terug te keren.
Nog tijdens de terugtocht met de wagen begon ik het me al te beklagen en ik begon op mijn vriendin in te praten om, als we dan al geen rechtsomkeer meer konden maken, dan toch later nog eens terug te keren.
En dat gebeurde. Verscheidene malen zelfs. Eén van de thema-avonden zou trouwens nog eens aan SM gewijd zijn, maar buiten het feit dat ik daar eens aan de siliconenborsten van een tot meesteres omgeturnde jongeman heb gevoeld, valt daarover niet veel te vertellen. Tenzij dat ik die avond werd aangesproken door een jonge vrouw die haar gepiercete tepels met een kettinkje had verbonden. Maar ik had haar op andere avonden al leren kennen als een volleerde nymfomane en ging er niet op in.
Het was bijvoorbeeld ook deze vrouw die de meisjes van een lingerieshow zowaar uit hun lood had kunnen slaan door met een andere vrouw de bekende dans van Sharon Stone in “Basic instinct” na te bootsen.
De liefde tot het eigen geslacht is trouwens opmerkelijk in dergelijke gelegenheden. Bij mannen komt het “uiteraard” niet voor, maar vrouwen hoef je daartoe niet echt aan te sporen. Een typisch beeld dat ik me herinner is die keer dat het thema “orgie” was. Aangezien het in zo’n clubs steeds op een orgie uitdraait, kon dat bezwaarlijk origineel genoemd worden, maar het betekende dat je overal mocht vrijen, dat je dus niet naar de daartoe bestemde ruimtes moest gaan. Aan de bar liet een meisje op die manier lekker haar potje uitlikken door een andere vrouw, terwijl ze op haar barkruk ondersteund werd door twee andere vrouwen die haar kusten en haar borsten streelden. De vier mannen stonden er in hun onderbroek wat lullig naast en toen één van hen deed alsof hij een andere penetreerde, kon dat natuurlijk enkel “humoristisch” bedoeld zijn met veel lawaai en misbaar.
Dat vrouwen sowieso veel meer in hun mars hebben dan mannen, werd die avond zelf bewezen door een vrouw die samen met ons was binnengekomen. Toen ze uit de wagen stapte in een doordeweekse regenjas, dacht ik nog: wat een doodgewone vrouw, misschien zelfs een boerin of zo. Maar eens binnen, was ze de eerste om uit de kleren te gaan. Gekleed in niets anders dan een halsketting ging ze de discjockey staan opvrijen. En, verdomd als ’t niet waar is, deze vrouw had meer erotiek in haar body dan al die jonge grieten met hun piercings en hun borstvergrotingen.

5.
Ik bracht nog een tweede bezoek aan meesteres Rosa, maar deze keer had ik opnieuw werk, zodat ik de volle pot moest betalen. Toch was het veel minder prettig dan de vorige keer. Het was zelfs zo’n ontgoocheling, dat ik er liever niet wil aan terugdenken.
Kortom, het duurde enige tijd vooraleer ik nog eens de krant ter hand nam om bij de speciale contactadvertenties te kijken. Dat kwam ook omdat ik dus ondertussen een vriendin had gevonden die, zij het willens nillens, bij het vrijen wel de rol van meesteres op zich wou nemen. Het was echter niet van ganser harte en vooral waren we natuurlijk niet zo professioneel uitgerust. Mijn woning was te klein en had bijvoorbeeld geen zolder om als SM‑kamertje in te richten.
Daarom stak na verloop van tijd het verlangen naar een professionele meesteres weer de kop op…
Opvallend was dat op die paar jaar tijd de SM‑advertenties in aantal zowat vertienvoudigd waren. Het was dus duidelijk dat we met een trend te maken hadden, maar dat betekende evenzeer dat niet alle vrouwen die zich als meesteres afficheerden daar ook de capaciteiten voor hadden.
Gelukkig kon ik meestal aan de telefoon reeds het kaf van het koren scheiden. Meesteressen spreken bijvoorbeeld geen dialect. Oek nie ‑ of zéker nie ‑ in Aantwaarpe. Twee instellingen boden heel wat faciliteiten die me deden watertanden, maar beide waren niet zo gemakkelijk te bereiken. Bovendien wilde ik niet meer meemaken dat ik tot voor de deur (in Luik dan nog wel) zou rijden om uiteindelijk toch niet naar binnen te durven gaan.
Mijn keuze viel op een fluweelzachte stem, niet bepaald een typische meesteressenstem dus, die echter de klassieke muziek op de achtergrond opmerkte tijdens het telefoongesprek. Iemand die van klassieke muziek hield, moest wel een zekere cultuur hebben en SM is in zeker zin ook de “hogere cultuur” binnen de erotiek. Dat vind ik toch.
Veronique was de naam en ook zij had net als Rosa haar praktijk in een “anoniem” flatgebouw aan het andere eind van de stad.
Toen ik uit de lift rechtstreeks het appartement binnenstapte, merkte ik dat er in de woonkamer reeds iemand aanwezig was. Ik kon niet zien of het een man of een vrouw was, maar ik veronderstelde dat het een man was.
Enerzijds maakte dit mij ongerust omdat ik (denk aan mijn onheilscenario’s) met de mogelijkheid rekening hield dat dit een soort van pooier kon zijn, maar anderzijds had ik, zoals gewoonlijk bij dit soort bezoeken, enkel het te betalen bedrag meegenomen, zodat ik niet verder kon worden bestolen. (En ook niet in de roes van het moment zou kunnen ingaan op extravagante voorstellen die mij zouden kunnen worden gedaan. Dat is een gratis advies dat ik u geef.)
Ik zou nooit te weten komen wie die persoon nu eigenlijk was, maar later zou Veronique me vertellen dat ze soms wel eens langdurige sessies hield, waarbij een slaaf aanwezig moest blijven, terwijl ze andere klanten bediende. Misschien was het zo wel iemand. Toen ze dat aan mij voorstelde, vroeg ik meteen of dat ook gold voor vrouwelijke klanten.
“Vrouwelijke klanten? Hoe kom je erbij?” schimpte Veronique, die nochtans zelf ooit eens bij een professionele meesteres was geweest, zoals ze me later zou toevertrouwen. (Op dat moment veronderstelde ik dat dit was “om het vak te leren”, maar toen ik haar nadien ontmoette in gezelschap van haar man, die zijn uiterlijk helemaal gemodelleerd had op dat van Sir Stephen uit de filmversie van “Histoire d’O”, wist ik dat zij weliswaar beroepshalve een meesteres was, maar in haar verhouding een slavin.)
Als er echter geen vrouwelijke klanten waren, was ik niet geïnteresseerd in die langdurige sessies. Je bent dan wel naakt en geboeid, maar na verloop van tijd begin je je toch stierlijk te vervelen als men zich niet met je bezighoudt.
* * *
Ik werd bovendien niet naar de woonkamer gebracht, maar naar een klein kamertje dat als dokterskabinet was ingericht, een gebruikelijke SM‑variant, waarvan ik trouwens veel later ook eens gebruik zou maken.
Nu nam Veronique echter plaats in de gynecologische stoel en ze vroeg net als Rosa naar mijn geliefkoosde fantasie. Ik hield nog steeds vast aan mijn “women only party”, waar ik als manusje‑van‑alles moest optreden.
“Gesnapt,” zei Veronique, terwijl ze zich van de stoel liet glijden zodat onder haar zwarte minijurk even een wit slipje te zien was. Ze toonde me de badkamer en beval dat ik me zou uitkleden, wassen en dan in de gekende houding op haar te wachten.
Deze keer had ik geen string meer aangetrokken. Maar toch wilde ik iets doen om op te vallen. Nadat ik me gewassen had, trok ik de voorhuid niet opnieuw over de eikel.
Veronique merkte het meteen toen ze de badkamer binnenkwam. Haar vriendelijke stem van de telefoon en van het dokterskabinet waren totaal verdwenen. Ze schold me voor verrot. “Hoe durf je je als een hitsige hond met achteruitgeschoven voorhuid aan je meesteres te vertonen?”
En toen ik behoorlijk geschrokken weer orde op zaken dacht te stellen, kreeg ik opnieuw de volle laag: “Afblijven! Laat het nu maar zo. Laat iedereen maar zien hoe opgehitst je bent door je nieuwe meesteres.”
Die “iedereen” was gelukkig slechts een manier van spreken. Zelfs de persoon uit de woonkamer was nergens meer te bespeuren, toen ik de gang die er naartoe leidde op de knieën moest oversteken om in het verduisterde SM‑kamertje binnen te treden.
* * *
Het eerste wat me opviel was dat Veronique heel wat beter was uitgerust dan Rosa. Geen sportraam meer, maar een prachtig Sint‑Andreaskruis, dat van de muur kon losgemaakt worden zodat men bijvoorbeeld ook ondersteboven kon hangen. De keer dat Veronique mij op die manier zou aftrekken, is zowat mijn aangenaamste herinnering uit mijn talrijke bezoeken aan haar kamertje.
Maar zover zijn we vandaag nog niet. Ook Veronique wil vooraf het terrein verkennen. Zij doet dat vooreerst met een uitgebreid onderzoek van mijn lichaam, vooral dan uiteraard van mijn geslacht en mijn aars.
Ondertussen praat Veronique tegen mij. Onophoudelijk. Dat blijkt haar voornaamste troef te zijn.
Ondanks dat buikje kan ik er wel mee door, vindt ze en langzaam begint ze me te betrekken in een verhaal waarvan ieder nuchter redenerend mens meteen zou door hebben dat het niet waar kan zijn, maar ze doet dit zo overtuigend en geraffineerd dat het zweet me uitbreekt.
Zo dadelijk, zegt ze, zal ze een jas over mijn naakte lijf trekken en moet ik met haar mee in de wagen voor een tocht door de stad. Eens in de wagen moet ik de jas openen en dus ook aan stoplichten en dergelijke naakt naast haar zitten voor de verbaasde blikken van de andere weggebruikers.
Na veel omwegen bereiken we eindelijk de bestemming, een woning waar een aantal vriendinnen van haar op onze komst wachten. Ze heeft ze daarnet telefonisch verwittigd. Ik zal er naakt opgesloten worden in een kooi en er enkel maar uitgehaald worden als er van mij een of andere dienst wordt verwacht. Om het uur zal ik bovendien worden afgetrokken.
Of ik daarmee akkoord ging, vroeg ze even doordringend als de minnaar van O., op het moment dat hij haar zou afleveren in het kasteel van Roissy.
“Ja,” slikte ik met een droge mond. Ik herhaal: uit de context gerukt lijkt het onmogelijk dat een mens ook maar enig geloof hecht aan dit waanzinnige voorstel, maar voor mij was het één ogenblik wel degelijk reëel. Tal van onheilscenario’s flitsten mij overigens weer door de geest: dat we in de auto zouden aangehouden worden voor zedenschennis, dat men mij een paar dagen gevangen zou houden bij die vrouwen zodat ik niet tijdig terug op mijn werk zou zijn, dat men met mij ook wel eens dingen zou kunnen doen die ik niet zo leuk vond…
Maar Veronique maakte meteen een einde aan mijn paniekerige bedenkingen door mij weliswaar los te maken, echter niet om mij een jas aan te trekken en de deur uit te gaan, maar om mij vast te binden op een bank die veel weg had van een springtoestel uit de turnlessen. (Blijkbaar is het onmogelijk om die associatie uit de weg te gaan.)
Op dat moment wist ik meteen dat het hele verhaal verzonnen was, maar mijn opwinding was nog zo groot dat ik bijna onmiddellijk klaar kwam toen de hand van Veronique zich sloot om mijn pik…

6.
Helaas was Veronique ziek. En alhoewel deze ziekte helemaal niks te maken had met haar seksuele activiteiten, zoals sommigen onder jullie – geef het maar toe – ongetwijfeld wel zullen hebben gedacht, besloot ze er een paar jaar later toch mee te stoppen. Dat was voor mij een enorme opdoffer. Niet alleen was Veronique de perfecte meesteres – dat wil zeggen: als ze in haar rol stapte was ze ongenaakbaar, maar in het dagelijkse leven was ze zo zacht als boter – maar ze was bovendien ook “sociaal voelend”. Niet goedkoop, dat zeker niet, maar ze wilde ook niet het onderste uit de kan halen.
Want dat was een aspect dat ik nog altijd niet helemaal kan begrijpen. Dat SM financieel blijkbaar alleen maar voor de beter begoeden is weggelegd. Dat de investeringen voor een SM-kamer dienen te worden terugverdiend en uiteraard de tijd die aan de klanten wordt besteed, dat rechtvaardigt een billijke prijs, maar meestal swingen de prijzen werkelijk de pan uit. Net alsof het een “luxe” is, een extraatje voor verveelde rijke lui die op “gewone” seks zijn uitgekeken. Dat die gevoelens wel eens inherent aan je seksleven kunnen verbonden zijn, daarmee wordt geen rekening gehouden.
Of toch? In de naweeën van de “voorlichtingsavonden” uit de jaren tachtig waren er bepaalde verenigingen ontstaan die hun “missioneringswerk” in de praktijk wilden verder zetten. Helaas gaven de contacten die ik hiermee had nooit echt voldoening. Het beste was ongetwijfeld nog een barbecue-avond in een leegstaande hoeve juist over de Nederlandse grens. Trouwens, wees gerust, er werden gewoon worsten en kippebillen gebraden en geen slaafjes of slavinnetjes.
Het duurde wel lang vooraleer er enige “actie” te bespeuren was, maar de “entourage” mocht er best zijn. Zo herinner ik mij een meisje dat een pakje droeg dat zo strak tussen haar benen zat dat de schaamlipjes langs weerzijden zichtbaar waren. En – ook weer typisch – in mijn nabijheid zaten er drie meisjes aan een tafeltje, waarvan er twee eveneens heel suggestief gekleed waren. Maar toen een vrijwilligster werd gevraagd voor een masochistisch nummertje, was het juist het derde meisje dat gewillig uit de kleren ging…
Het grootste probleem met deze vereniging was echter dat men niet eiste dat men er per paar naartoe ging. Met als gevolg natuurlijk een groot mannenoverschot. Die bovendien behoorlijk opdringerig konden zijn tegenover de vrouwen die het dan toch hadden gewaagd.
Dat ondervond bijvoorbeeld ook mijn huidige vriendin, die eveneens om mij te plezieren een meesteressenrol had aanvaard, maar niet “van harte”. Mijn opmerking dat ze die mannen met haar zweep letterlijk van zich kon afslaan, meer zelfs: dat deze dat wellicht nog graag hadden ook, viel dan ook in dovemansoren.
* * *
Toch was het dankzij haar dat ik voor het afscheid van Veronique op de valreep nog mijn mooiste fantasie gerealiseerd zag. Om ervaring op te doen was zij namelijk eens meegegaan naar Veronique en deze laatste deed er nog een schepje bovenop door er ongevraagd (maar niet onwelkom!) nog een slavinnetje aan toe te voegen.
Isabelle was een vriendin van Veronique die part-time ook een beetje kwam bijverdienen. Aangezien er nu niet voor betaald was, was het eerder een soort van introductie, al liet Isabelle toch al een beetje van haar charmes bewonderen en was vooral de “interactie” met mijn nieuwe vriendin best leuk. Toch moet er iets verkeerd gegaan zijn, want ik kon niet klaarkomen.
Thuisgekomen zei m’n vriendin dat het wellicht haar aanwezigheid was die remmend werkte. Daarom besloot ze mij de volgende keer als verjaardagsgeschenk alleen op pad te sturen, weliswaar met een briefomslag met daarin instructies voor Veronique.
Ik was aangenaam verrast toen de deur werd geopend door Isabelle, maar ik was me nog steeds van geen kwaad bewust. Veronique nam de omslag in ontvangst, stopte het geld weg zonder dat ik kon zien hoeveel het precies was en las aandachtig de bijgevoegde brief.
Zoals gewoonlijk vroeg Veronique mij daarna welke fantasie ik deze keer graag zou gerealiseerd zien. Naar waarheid antwoordde ik dat ik meende dat mijn meesteres in haar brief zelf een scenario had uitgedokterd waarnaar ik mij – ongetwijfeld meer willens dan nillens – moest schikken.
“Dat is ook zo,” bevestigde Veronique, “maar ik wil toch ook van jou eens horen wat je het liefste zou doen.”
Ik keek even schichtig naar Isabelle en dan weer terug naar Veronique en antwoordde bedeesd: “Ik heb altijd al gedroomd van eens vastgebonden te worden aan een slavinnetje, maar ik weet niet of dat tot de financiële mogelijkheden behoort…”
“Als je nu van de veronderstelling uitgaat van wel, wat zou je dan precies willen dat ik doe,” ging Veronique raadselachtig verder. Ik legde uit dat ik het opwindend zou vinden om de slagen te voelen die het slavinnetje zou krijgen en vooral de manier waarop haar lichaam daarop zou reageren. En vice versa natuurlijk.
“Is dat alles?” vroeg Veronique, blijkbaar een beetje teleurgesteld. “Zou je haar niet willen penetreren of likken?”
“Nee, nee,” repliceerde ik haastig. “Dat heeft er niks mee te maken. Dat zou ik als een verraad tegenover mijn meesteres beschouwen. Daarom ook dat ik bij dat vastbinden zou voorstellen dat het rug aan rug zou gebeuren, zodat ik niet als het ware per ongeluk het slavinnetje zou penetreren.”
Veronique kon een lach niet onderdrukken. “Per ongeluk? Nou ja, ga maar naar de badkamer, kleed je uit, maar hou deze keer wel je slipje aan.”
* * *
Toen Veronique mij even later in deze toestand kwam halen, bleek ook Isabelle zich reeds in de SM-kamer te bevinden met alleen een broekje en een beha aan. We moesten beiden in een onderdanige houding gaan staan en Veronique ging aan de slag. Ook letterlijk, jawel.
Na enige tijd beval ze Isabelle zich volledig uit te kleden, waarna deze op haar beurt mijn slipje moest laten zakken. Uiteraard allemaal erg leuk, maar toch kreeg ik geen erectie. Veronique nam mijn slappe lul in haar hand en zei spottend: “Zo ziet het er niet naar uit dat je haar ‘per ongeluk’ zal penetreren, hé! Ik zal jullie dus toch maar langs voren aan elkaar vastbinden, dat is makkelijker voor mij.”
Ik moest mijn armen op de rug van Isabelle leggen en zij op die van mij. Zo werden onze bovenlijven stevig aan elkaar vastgebonden, maar onze benen bleven vrij. Dat bleek een bedoeling te hebben. Veronique kondigde namelijk aan dat zij vanuit een bepaalde positie met haar zweep zou slaan en dat het er dus op aankwam zo te manoeuvreren dat de andere de slagen zou opvangen.
Het leek wel een onderdeel van “Spel zonder Grenzen” of zo. Was het nu omdat ik altijd al een kluns was in spelletjes of moet ik gewoon toegeven dat Isabelle sterker was dan ik, feit was alleszins dat ik het meeste slagen moest incasseren. Maar ik moest toegeven dat het gewriemel van Isabelle om aan de slagen te ontsnappen inderdaad overeenkwam met de fantasie die ikzelf had geschetst.
Toen het lang genoeg had geduurd, werd ik naar mijn favoriete Sint-Andreaskruis geleid. Ik heb al gezegd dat ik hier eens ontzettend had genoten, toen Veronique mij had afgetrokken, terwijl ik ondersteboven aan het kruis hing. Blijkbaar had ze dat goed onthouden, want nu deed ze precies hetzelfde, alleen liet ze de finishing touch over aan Isabelle.
Die deed haar werk terwijl ze met geopende benen net op de hoogte van mijn mond stond en, ondanks mijn voornemen, likte ik haar uit pure dankbaarheid eveneens klaar. Ik kreeg er echter geen korting voor, hoor. Ach nee, dat was maar een grapje!
Thuisgekomen moest ik verslag uitbrengen over wat er allemaal gebeurd was. Daarbij was ik wel even beducht voor de reactie op die laatste uitschuiver, maar mijn vriendin werd er alleen maar heel erg opgewonden door. En zo werd het toch nog een leuke avond, zou ik kunnen besluiten, ware het niet dat de namiddag ook al niet slecht was geweest, om het met een understatement te zeggen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.