Wielrennen in Canada

Tijdens de zomer van 2006 liep er eerst te Brugge en nadien te Oudenaarde een tentoonstelling over Belgische emigranten die naar Canada zijn vertrokken. Deze emigranten namen ook hun sportcultuur en volksspelen mee naar hun nieuw vaderland. Onder hen waren dus ook een aantal Vlaamse wielrenners. Zo
bijvoorbeeld een zekere Albert Schelstraete die deelnam aan de zesdagen van Montreal in ’41 en ’42. Hij wordt in de programmaboekjes omschreven als “a young Belgian tobacco farmer from Delhi, Ontario. The Belgian farmers in this area have built a wooden track in Delhi and Albert has trained there for the Montreal six-day.”

Ook herinner ik me een Canadese liefhebber, uit het begin van de jaren zeventig als ik me niet vergis, een zekere Robert Van den Eynde. Deze behaalde in de periode 1968 tot 1976 een 70-tal overwinningen. Hij nam deel aan de wereldkampioenschappen wegrit amateurs in 1974 te Montreal (Canada) waar hij 62ste werd en in 1975 te Mettet (Belgie) waar hij als 51 ste eindigde. Hij nam ook deel aan de wegrit Olympische Spelen 1976 te Montreal. Nu kon deze Robert VDE zeker aan meer wereldkampioenschappen hebben deelgenomen maar de man bleek een panische angst te hebben van vliegtuigen waar hij niet wou instappen, en vermits deze meestal in Europa doorgang vonden was hij niet van de partij. Ook bij de nationale kampioenschappen was hij wel enkele dagen met wagenen/of de trein onderweg wanneer deze aan de westkust van Canada werden georganiseerd. Bij de Pan-Am games in 1975 was Robert met zijn wagen 5 dagen onderweg om van Montreal in Mexico te geraken, de overige renners van de nationale ploeg namen gewoon het vliegtuig.
Zijn jongere broer Eric Van Den Eynde, als renner ook actief in de jaren 70 maar iets minder getalenteerd, was eerst vele jaren regionaal weg- en baancoach van Québec, sinds een aantal jaren echter is hij nu nationaal coach in dienst van de Canadese wielerbond van de weg en de baanrenners.
Er was ook een zekere Hendrik Ruebens die hier de kermiskoersen afdweilde eind jaren ’70, begin jaren ’80 en ooit nog voor Fangio uitkwam. Hendrik Reubens is na zijn carriere in België blijven hangen en heeft een fietsenhandel Reubens Sport, Dorpsstraat 47 te 8340 Sijsele-Damme.
Er is ook Wannes Maertens uit Hamme, een jonge renner die nog op dit moment actief is, maar die een paar jaar geleden Canadees kampioen bij de beloften werd. Hoe het precies in elkaar zit met zijn dubbele nationaliteit, weet ik niet, maar zijn ouders komen dus blijkbaar uit Canada, terwijl zijn naam naar ons land verwijst. De website van Wannes Maertens is http://www.geocities.com/wannesmaertens en geeft dit Email adres : wannes_raps@hotmail.com.
Wie je zeker eens moet contacteren als je wat over de geschiedenis van het wielrennen in Canada moet weten is Eugene Vandal, een Canadees maar zelf van Vlaamse voorvaderen afkomstig. Hij heeft een uitgebreide interesse voor de geschiedenis van vooral de Noord-Amerikaanse 6-daagsen en de Canadese en Vlaamse wielrenners van vroeger. Hij is geregeld hier in Gent op bezoek tijdens de Gentse 6-daagse. Hij is in Canada ook webmaster van enkele wielersites zoals van de Thunder Bay Cycling Club in Ontario en van een site over de geschiedenis van de Noord Amerikaanse 6-daagsen van de jaren 1920-1930 en de jaren 1940. Zijn Email adres staat op deze sites : ervandal@yahoo.ca.
De belangrijkste Canadese wielerfamilie heeft echter niets met Vlaanderen te maken. Bij de PEDEN’S had men volgende renners: de drie broers DOUG Peden , ERNIE Peden en WILLIAM of “TORCHY”,de bekendste Peden. RUSTY Peden was een neef van deze broers en hij nam deel met Canada aan de Olympische Spelen van 1936 als wielrenner. De drie broers Peden hadden ook nog een zuster Eleanor en deze was competitiezwemster. Een sportieve familie dus.
DOUG Peden was wel een opmerkelijke sportman. Hij begon als basketter en werd vlug een ster in deze discipline, spelend voor een ploeg uit Victoria-British Columbia. Samen met zijn broer ERNIE kwam hij naar Toronto om zich voor te bereiden op de Olympische Spelen van 1936 als wielrenner. Hij geraakte echter niet door de selecties maar ging toch naar Berlijn als lid van het Canadese basketbalteam. Hij was niet alleen de kapitein van het Canadese Olympisch team – hij droeg de Canadese vlag bij de openingsceremonie – maar was de beste scorer van de ploeg. 1936 was het eerste jaar dat basketbal als Olympische discipline op het programma stond en Canada won de zilveren medaille.
Doug had eerder al aan andere sporten gedaan in Britsish Columbia. Op 17-jarige leeftijd vertegenwoordigde hij Brits Columbia in haar rugbyteam en scoorde tijdens een toernooi tegen de onoverwinnelijk gewaande Nieuw-Zeelanders. Op 18-jarige leeftijd was hij dan weer één van de junior top-tennissers in Brits Columbia en volgde het Canadese Davis Cup training programma. Hij was ook een voorbeeldig cricketspeler.
Kort na de Olympiade van Berlijn in 1936 vervoegde hij zijn broer Torchy in het professionele zesdaagse-circuit. Torchy was tien jaar ouder en een ster in de zesdaagsen. Zijn eerste zesdaagsen waren zeer hard voor Doug omwille van gebrek aan ervaring . Hij wou eigenlijk geen zesdaagse-renner zijn maar deed het enkel om zijn broer Torchy te plezieren en mits diens advies werd hij dan toch een respectabele renner die 37 zesdaagsen betwistte in zijn wielercarrière.
Torchy, die in 1980 stierf aan kanker, maakte in de herfst van 1979 zijn laatste trip naar zijn broer Doug in Toronto om diens bijzetting in de “Canadese Hall of Fame ” bij te wonen. Het zijn de twee enige zesdaagserenners die in de Hall of Fame voorkomen. Zij zijn dit ook in de British Columbia Sports Hall of Fame, Torchy in 1966 en Doug in 1967. De naam PEDEN zal altijd blijven voortleven in de annalen van de sportgeschiedenis. (Bron: het boek Six Days of Madness.)
In de jaren tachtig was Steve Bauer vast en zeker de bekendste Canadese wielrenner. In 1984 zorgde hij voor een unieke stunt door tweede te eindigen op de Olympische Spelen na Alexi Grewal en een maand later derde in het profwereldkampioenschap na Claudio Corti en wereldkampioen Claude Criquielion. Diezelfde Criquielion zou hij in 1989 van een wereldtitel houden in Ronse, maar in het jaar dat hij van opzettelijke “slagen en verwondingen” werd vrijgesproken (in 1993) zat hij wel zonder merk! Uiteindelijk bood zijn vroeger merk (Motorola) hem opnieuw een contract aan, zodat hij nog tot 1996 actief bleef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s