Het doek mag dan al gevallen zijn voor “Open doek” (zie bovenstaande foto), de liefhebber van lichte klassieke muziek kon vanaf 21 januari 1995 opnieuw op TV2 terecht voor een gelijkaardig programma dat deze keer de naam “Mollen en kruisen” meekreeg. In vergelijking met z’n voorganger zijn het niet zo geslaagde kwisonderdeel en de vurige Chantal Pattyn verdwenen, maar muziek rond één thema door het BRTN-orkest en Nic Balthazar zijn gebleven. Voor vier van de zes ingeblikte afleveringen is ook dirigent François Huybrechts gebleven, maar aangezien deze Antwerpse Amerikaan in november van vorig jaar totaal onverwacht overleed, zal men in het vervolg naar iemand anders moeten uitkijken. Misschien wordt dat wel de jonge Engelsman Philip Ellis, die nu reeds de twee overige uitzendingen voor zijn rekening neemt, die nochtans nog opgenomen zijn vóór het overlijden van Huybrechts.

Nic Balthazar maakt als vanouds een praatje met een centrale gast (met kardinaal Danneels doet men zowaar een gooi naar de kijkcijfers van “Het Huis van Wantrouwen”) en ook de humor is gebleven. Was die vroeger niet altijd even geslaagd, de passage over de verdwenen speer in de Vlaamse Opera blijft nog altijd één van de fragmenten die ooit toch wel eens voor herhaling in aanmerking zouden mogen komen. Deze keer wordt in de rubriek “Krollen en muizen” bewezen dat ernstige muziek niet altijd even ernstig dient te worden genomen. Of kan u soms met een uitgestreken gezicht van een concerto voor drie stofzuigers en een boenmachine genieten?
Maar daarnaast is er vooral een nieuw typetje dat wordt opgevoerd, zijnde Antoinette Krusemans alias Antoinette van de operette. Als kleedster heeft zij nog de bloeitijd van de Vlaamse operette meegemaakt en daarover haalt zij nu herinneringen op. Volgens producer Jan Dewilde is dit genre (net als de films van Edith Kiel b.v.) verdwenen door de opkomst van de televisie en wil de BRTN op deze manier een geste van “Wiedergutmachung” stellen. Benieuwd of het niet eerder een trap na zal zijn, want de makers hangen bewust een waas van geheimzinnigheid op rond deze figuur. Slechts door hen op de pijnbank te leggen konden we hen ontfutselen dat het hier eigenlijk de actrice Mieke Verheyden betreft, die teksten van Karel Vereertbruggen brengt. Een maat voor niets, zo blijkt achteraf. Men gaat niet resoluut de komische toer op, al is dat bij zo’n “eerherstel” toch de enige uitkomst. De teksten van die operettes blijken namelijk op niets te slaan. Denken we maar aan de eerste: “Ik ben een modern meisje” van Emiel Hullebroek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s