De Koe en de Koningin

Het lijkt de titel van een sprookje (tenslotte zijn er zelfs koninginnen die zich daarmee onledig houden), maar eigenlijk is het gewoon een gevolg van het feit dat het toneelensemble dat vanavond (tot en met donderdag) in de Minard te gast is, zichzelf Compagnie De Koe noemt. En zij brengen een stuk over Koningin Elisabeth. Nee, niet die van ons, maar die van Engeland. En alweer nee, niet de huidige Koningin Elisabeth, maar die uit de tijd van William Shakespeare. Zij stond bekend als “the virgin queen” (de maagdelijke koningin), maar op oudere leeftijd wordt zij verliefd op de jonge graaf van Essex. En je weet hoe dat gaat als een oude schuur in brand vliegt! Maar de hofadel vindt dat er een stokje voor deze liefde dient te worden gestoken. Er zijn immers ook politieke belangen mee gemoeid. De Koningin zal dus moeten kiezen tussen haar eigen liefde en lust en ’s lands belang. Dit stuk heeft klaarblijkelijk geen auteur, maar wordt wel gedragen door twee sterke acteurs: Katelijne Damen en Peter Van den Eede. Die hadden al van bij het begin de Spike-supporters (*) op hun hand (Barbara Sarafian zat, net als Bert Anciaux trouwens, in de zaal): naast Compagnie De Koe ook Compagnie Het Kalf? (**) Daardoor ontwikkelden ze een arrogante houding, waardoor het Antwerps weer eens tot voertaal werd gepromoveerd. Op een bepaald moment was er sprake van een “vies wijf”, maar dat bleek uiteindelijk een “viswijf” te zijn. Maar goed, conform de “artistieke correctheid” werd deze voorstelling door zo’n jong kalf op Klara uitgekreten tot zijnde fantastisch. Dat ze daarbij ook beweerde dat de muziek afkomstig was uit de film met Bette Davis en Errol Flynn, die op zes televisieschermen te zien was, zullen we maar aan haar onbeschrijflijke kennis toeschrijven, want eenieder die met oren begiftigd was kon merken dat het om “Tosca” van Puccini ging…

Ronny De Schepper

(*) Een ondertussen al lang vergeten humorprogramma op televisie (het tweede VRT-net, was dat toen al Canvas?) van Patrick De Witte, dat enkel door de incrowd werd gesmaakt. Later zou De Witte zijn publiek toch een beetje vergroten met “Kijk eens op de doos“.
(**) Een vileine uitval die ik na al die jaren niet meer begrijp. Ik heb zowel voor Sarafian als voor Anciaux enige sympathie, dus ofwel was het een zeer tijdelijke oprisping (een ondertussen vergeten incident?) of anders moest alles wijken voor het woordgrapje, dat een beetje verder in de tekst beter op z’n plaats zou staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.