Wilsbeschikking
Ter gelegenheid van de tiende verjaardag van de goedkeuring van de euthanasiewet in België wordt er nu vooral een debat gevoerd over wilsbekwamen die later wilsONbekwaam worden (door dementie of coma b.v.). Er schijnt nu eindelijk toch een consensus te groeien dat deze alsnog geëuthanaseerd kunnen worden als ze er – toen ze nog wilsbekwaam waren – om gevraagd hebben.
Dit is voor ons dus een aanleiding om al onze vrienden en kennissen en vooral onze kinderen nogmaals op deze belangrijke mededeling te wijzen. Immers, wij, Gaby Vandaele en Ronny De Schepper, hebben ons lichaam aan de wetenschap geschonken, met name aan de dienst Experimentele & Menselijke Anatomie van de Vrije Universiteit Brussel. Dat betekent dus dat bij overlijden de kans erg groot is dat jullie geen mogelijkheid hebben om afscheid te nemen. Dat betreuren wij, maar dat is nu eenmaal een logisch gevolg van het feit dat de VUB in zo’n geval zo snel mogelijk dient te worden verwittigd. Wij vragen dus met nadruk dat de overlevende partner hierover geen verwijten zou krijgen.
Ter informatie kunnen wij er nog wel aan toevoegen dat de mogelijkheid bestaat om, nadat de bruikbare lichaamsdelen zijn verwijderd, een (burgerlijke of religieuze) afscheidsdienst te organiseren, maar wij hebben besloten van deze mogelijkheid GEEN gebruik te maken. Ons stoffelijk overschot (in de meest letterlijke zin van het woord) zal worden verast en de asse zal anoniem worden uitgestrooid op de strooiweide van Ukkel.
Wij willen ook duidelijk stellen dat wij in geval van coma of dementie willen geëuthanaseerd worden, alhoewel we eraan twijfelen dat een vermelding op een blog voor de Belgische justitie zal volstaan (dit in tegenstelling tot het bovenstaande, dat wel degelijk in een contract met de VUB is vastgelegd). Toch hopen we dat deze vermelding voor een moedige dokter een aansporing zal zijn om de euthanasie op gang te brengen.
Tot slot leggen wij er de nadruk op dat geen van ons beiden op dit moment een levensbedreigende ziekte heeft. Er is dus met andere woorden geen echte aanleiding om met deze verklaring voor de dag te komen. Maar dat is het nu juist: er is NOOIT een geschikt moment om over dergelijke dingen te praten. Daarom doen we het nu en op deze manier en om de zoveel jaren zullen we deze procedure nogmaals hernieuwen.
P.S. Dit is misschien ook de juiste plaats om erop te wijzen dat ik ervoor heb gezorgd dat deze blog nog een tijdje zal doorlopen nadat ik gestorven ben. Uiteraard zal ik dan echter niet meer kunnen antwoorden op mogelijke reacties. Waarvoor ik me nu reeds wens te verontschuldigen.
Ronny,
ouwe rooie gabber,
door googelen val ik soms per toeval op je blogs, en zie tot mijn verbazing dat je Gentse geheugen beter is dan het mijne; ik ben dan ook de voorbije dertig jaar de hele wereld gaan verkennen.
soit, waarvoor ik je schrijf:
- gelukkig nieuwjaar, en hou de Van Extergemfilosofie hoog.
- op 16 maart 2007 schreef je een inleiding op stripverhalen, waarin je kwansuis verwees naar ene niet nader gedateerd werkje ‘kursorisch lezen’ bij Manteau. Ik moet je bekennen dat ik de dader ben, samen met een al eeuwen naar australië uitgeweken oudstudent Gilbert Van Hoeydonck.Het is bij mijn weten de enige semiotische analyse ooit in Vlaanderen verricht over strips (en je hebt gelijk wat de grootte van de beeldekens in ‘Requiem voor een dode zon’ betreft). Het heette ‘De Uitbeelding aan de macht. Analyse van strips’ (Antwerpen/A’dam, Manteau 1980, 104 pp. + ill.). De foute klassifikatie mag je op naam van Weverbergh schrijven.
- heb net drie boeken gepubliceerd: één over Azië (Iets meer naar het Oosten, Kramat), één over film (Doek, Pelckmans), één over zwartzakken in de literatuur (Verbrande schrijvers, Academia). Als ik je e-mail heb, stuur ik meer info.
- ik sta paf over je produktienivo (al doe ik zelf niet weinig)
Van bompa tot bompa (nog altijd getrouwd met Tris na 37 jaar)
heel hartelijk,
Lukas
Beste Ronny,
Op zoek naar info over Jef Burm kwam ik toevallig op jouw site terecht. De naam ‘Ronny De Schepper’ deed meteen een belletje rinkelen en ja hoor … de verwijzing naar Germaniak en de foto bevestigden mijn vermoeden: dé Ronny van de Germaanse. Herinner je je mij nog: Jean-Paul, een tijdje verantwoordelijke uitgever van diezelfde Germaniak. En nog altijd het hart op de goede plek (= links). Tot mijn verbazing las ik ook de reactie van Luc De Vos, dé Luc De Vos. Ook jarenlang niet meer van gehoord. Hebben wij nog wat gemeen? De schrijfmicrobe, blijkbaar. Ik ben 15 jaar correspondent geweest van Het Nieuwsblad en sinds een jaar of zes hebben wij een eigen huis-aan-huis magazine GOEIEDAG in elf Vlaams-Brabantse gemeentes. Ik verzorg ook de website van Goeiedag (www.goeiedag.be) en heb momenteel de laatste hand gelegd aan een boek over het aandeel van bewoners uit de Lage Landen in de kolonisatie van Transsylvanië. Ik ben een verwoed Roemeniëreiziger (ga met Pasen voor de 76ste keer naar ginds), spreek de taal en heb vier jaar lang informatie voor mijn boek opgedolven.
Misschien vind je de tijd om een mailtje te schrijven : jeanpaul.vanderelst@gmail.com
Of ik je nog herinner? You must be kidding! Ergens moet zelfs je foto (uit de tijd van Salade) op mijn blog staan of op Facebook, dat weet ik al niet meer. En Lucas De Vos (wegens die “andere” Luc De Vos – en er is ook nog een klassieke pianist met die naam – laat hij zich nu Lucas noemen) is journalist bij de VRT, na daar jarenlang op de Wereldomroep te hebben gewerkt. Van Lucas staan ook een aantal bijdragen op mijn blog. Je ziet het, Jean-Paul, zoveel is er in al die tijd niet veranderd…
Beste Ronny,
Ik heb zowaar de hele avond besteed aan het ‘doorbladeren’ van je blog. Wat een rijkdom aan teksten en foto’s! Ik vond ook het artikeltje over de carnavalshow waar wij als “Salade” optraden. Niet direct het meest memorabele optreden uit de muziekgeschiedenis ‘mais, il faut le faire’. Plots duiken ook die namen op van mensen die ‘tot onze entourage’ behoorden, of wij tot de hunne: Greta De Roeck, Lucien Bollaert, Kris Haghebaert (in mijn herinnering een onafscheidelijk duo met Dirk Roelandt), Kri(e)s Versluys, Dirk De Zutter, … en de assistenten die later ‘ernstige’ professoren zijn geworden (of niet): Peter Macauly, Frank Winger, Peter Bouman, Johan Taeldeman,… Vorige zomer had ik (in Roemenië, waar anders)een aangename ontmoeting. In het Museum van de Weerkerken in Frauendorf/Axente Sever ontmoette ik een koppeltje uit Gent. Zij was Patricia Horton (behoorde tot dezelfde lichting van germanisten als ikzelf), in een vorig leven gehuwd met Siegfried Bracke, dé Siegfried Bracke. Het werd een mooie avond die bezegeld werd met een litertje rode wijn in Michelsberg/Cisnadioara in het bijzijn van Eugène Van Itterbeek, professor en schrijver, die al 15 jaar in Roemenië woont. Het ophalen van herinneringen – met de nodige “Jaja, dat herinner ik me wel”s – blijft een aangename bezigheid. Het is misschien een cliché maar … de wereld is klein, kleiner dan wij ons graag voorstellen. Door je blog te lezen komt de Ronny De Schepper van de vroege jaren 70 weer helemaal terug. Toen al bestond je leven uit boeken, theater, film, politiek (Herinner je je de Powege – Politieke Werkgroep Germaanse – nog en de eeuwige discussies tussen de ‘echte’ (de maoisten) en de ‘valse’ communisten (alle anderen?). En de An(n) Cnudde Fanclub die gesticht werd om geld in het laatje te brengen om Germaniak te kunnen uitbrengen? Een mens zou er verdorie nostalgisch van worden.
Jean-Paul Van der Elst (net voor de tweede keer opa geworden)
Ik denk dat alle opgerakelde anekdotes inderdaad wel ergens een plaats hebben gevonden op mijn blog. Ja, ‘t waren zalige tijden!
En of! Jullie doen me zo ongelooflijk veel zin krijgen om een reünie te organiseren. Maar … hoe begin je daaraan en wie nodig je al dan niet uit? Jullie wil ik echt nog wel eens terugzien en Ronny, ik geniet van je blog!
Als er één medium is om zoiets aan te pakken, dan is het wel het internet en met name Facebook, denk ik. En wie uitnodigen? Persoonlijk zou ik het niet beperken: laat iedereen z’n deel betalen van de kosten, dan houdt niemand er een gescheurde broek (of rok) aan over…
Doen Malou, gewoon doen! Zoals Ronny schrijft: via Internet kom je heel ver. Je hebt alvast twee kandidaat-deelnemers: Jean-Paul en Marleen Van der Elst. Leuk zou zijn ergens een aperitiefje te gebruiken in een cafeetje van vroeger, bijvoorbeeld (als het nog bestaat) Het Keetje en daarna ergens iets te gaan eten. Zouden er nog proffen van vroeger in leven zijn: Schrickx, Derolez, Van Elslander, Van Acker, … ?
Van alle genoemde proffen is er volgens mij niemand meer in leven, Jean-Paul, en ook ‘t Keetje is al lang gesloten… Sic transit gloria mundi…
The times they are a’changing! Of beter: they have changed, zelfs voor Bob Dylan.
Beste Ronny. Om zelf op mijn vraag over de profs van weleer te antwoorden, heb ik snel even gegoogled en vast gesteld dat er van onze proffen van toen nog slechts een enkeling in leven is. Wie begin jaren 70 Duitse literatuur doceerde kan ik mij niet meer herinneren, evenmin als de voornaam van Dr. Alzheimer. Toch gauw een lijstje gemaakt, waarbij het me opvalt dat in 1921 geboren zijn blijkbaar een belangrijk pluspunt was om prof te kunnen worden aan de RUG.
Willem Schrickx : 1918-1998
Antonin Van Elslander : 1921-1999
René Derolez : 1921-2005
Valeer Frits Vanacker : 1921-1999
Gilbert De Smet : 1921-2003
Alex Bolckmans : Kon geen gegevens vinden maar vond wel een verwijzing naar “wijlen” Prof. Alex Bolckmans
Ada Deprez : 1928-??? (In 2008 nog in leven want gehuldigd)
De professor Duitse literatuur moet in 1970 al de opvolger van Herman Uyttersprot geweest zijn (misschien al vlak na zijn overlijden in 1967): Edward Verhofstadt. Er was ook een Duitse lector (Karl?) Althaus. Eerstaanwezend assistent: Eric Standaert. De eerste en de laatste worden hier genoemd. Dit was in ieder geval de situatie in september-oktober 1974, toen ik begon aan de eerste kandidatuur.
Prof. Alex Bolckmans stierf onverwacht in 1990 toen hij op reis was in Frankrijk. Ik kreeg deze info via zijn dochter.
Vreemd en fascinerend: op zoek naar informatie over het toneelstuk ‘Hysteria’ over de ontmoeting Freud-Dali val ik op je blog en lees ik een boel herkenbaarheden: Temse, St-Niklaas, Anton Van Wilderode, Guido Hullebroek… Bref: ‘t zou misschien leuk zijn mekaar es te ontmoeten, ofzo. Ikzelf woon in Leuven, waar ik na m’n studies ben blijven hangen. Ik heb naast mijn erk als psychotherapeut een bibliofiel uitgeverijtje en het is van daaruit dat ik op zoek ben naar de tekst van Hysteria, ook al omdat ik binnen mijn vak een studie probeer te maken over surrealisme. Mocht u me kunnen helpen of anderszins!!?? Sneeuwige groeten. Jo Smet
Jo.smet@literarte.be
Als ik je al zou kunnen helpen, beste Jo, dan is het uitsluitend met items die op mijn blog staan. Ik leef enkel en alleen nog virtueel. Maar dat belet niet dat ook in de virtuele realiteit vriendschappen kunnen worden aangeknoopt. Misschien hoor ik nog van je?