Vijftien jaar geleden: voor de derde keer bij Piet Lampaert…

Piet LampaertVandaag is het vijftien jaar geleden dat ik voor de derde keer voor Piet Lampaert ging werken. Ik kende Piet (°Gent, 1952) reeds uit mijn studententijd, al heette hij toen nog gewoon Erwin. Hij vormde toen echter wel een dj-duo samen met Robert De Paepe, een jongen uit mijn jaar in de Germaanse, en samen noemden ze zich “Piet en Jef”. Later zou Erwin zich dus Piet laten noemen, wat soms wel eens problemen opleverde als hij op een lijst ging staan voor de verkiezingen. Maar goed, hij was dus hoofdredacteur van De Rode Vaan toen ik daar in 1977 begon als losse medewerker. Merkwaardig was wel dat toen ik mijn eerste “meiavondfeest” meemaakte, ergens in Gentbrugge, hij mij begroette met “dag Ronny”. Ik had namelijk mijn bijdragen uitsluitend met de post bezorgd (van computers was er uiteraard nog geen sprake in die tijd) en een foto hoorde daar uiteraard niet bij. Hoe kon hij me dan herkennen? Het was dan dat Piet mij vertelde van die dj-set die hij met Jef (Robert dus) had verzorgd op onze kotbar in de Brugsepoortstraat voor een feestje van de Germaanse. Later, toen we allebei weg waren bij De Rode Vaan, nam Piet mij opnieuw in dienst bij de Vlaamse Socialistische Zelfstandigen, waarvan hij dan voorzitter was geworden. Na een jaar of vijf stapte ik daar op om meer te gaan verdienen bij de Centrale voor Socialistisch Cultuurbeleid, een beslissing die ik mij snel zou beklagen. Toen het bij de CSC dus verkeerd was gegaan en ik opnieuw zonder werk zat, nam Piet mij voor een derde maal aan, deze keer om het personeelsblad van de Gentse Bond Moyson uit te geven, want ondertussen stond hij aan het hoofd van deze belangrijke instelling. In het begin was dit eveneens op losse basis, om opnieuw in vaste loondienst te komen zou ik nogmaals het examen van de mutualiteit moeten afleggen, waarvoor ik enkele jaren eerder al eens een keer fameus was gebuisd, omdat de problematiek van de ziekteverzekering mij eigenlijk aan geen kanten interesseerde. En dus duurde onze samenwerking deze keer niet lang. Stilaan wenkte een vervroegde pensionering en ook al was dit financieel hoegenaamd niet interessant, dit sprak me toch veel meer aan dan een verdere carrière in de socialistische zuil. En dat was deze keer een beslissing waarover ik absoluut nooit spijt heb van gehad!
Lees verder “Vijftien jaar geleden: voor de derde keer bij Piet Lampaert…”

Lode De Pooter (1925-1993)

Lode De Pooter_0014Vandaag zou mijn leermeester bij De Rode Vaan, Lode De Pooter, negentig jaar geworden zijn. Wie Lode De Pooter zegt, die zegt natuurlijk ook Maggy De Weert, want Maggy was zijn vrouw, een rasechte Vlaamse (uit Mechelen meen ik mij te herinneren) die op “Le Drapeau Rouge” redactiesecretaris was, precies dezelfde functie die Lode op “De Rode Vaan” uitoefende. Maggy heeft nog een tijdlang geprobeerd een reünie van de vroegere redacteurs van “Le Drapeau Rouge” en “De Rode Vaan” in elkaar te flansen en ik vind dat ze dat, ondanks de vorige mislukkingen, toch nog maar eens moet proberen!
Lees verder “Lode De Pooter (1925-1993)”

Ludo Martens (1946-2011)

73 martens_ludo_1969Het is vandaag ook alweer vier jaar geleden dat Ludo Martens, de partij-ideoloog van de Vlaamse PVDA, is overleden. Hij is amper 65 geworden en overleed aan de ziekte van Alzheimer. Ludo Martens werd geboren in Torhout, maar mijn collega Jan Mestdagh, die toch een vijftal jaren ouder was, heeft hem daar blijkbaar nooit gekend, er werd op De Rode Vaan alvast niet veel over hem gesproken. Ikzelf had toen uiteraard ook al Amada (zoals de PVDA oorspronkelijk heette en ik blijf erbij dat ik een hand heb gehad in de overgang van “Alle macht aan de arbeiders” naar het letterwoord Amada, maar zoiets kan ik natuurlijk niet bewijzen) de rug toegekeerd, al heb ik nog één keer voor de PVDA gestemd toen ik al losse medewerker was van De Rode Vaan. Dat kwam dan vooral omdat ik het adagium van Martens (zoals hij dat op de radio nog eens mocht herhalen) eigenlijk nog steeds kan onderschrijven, namelijk dat “een politicus het volk moet dienen”. De vraag is echter welk volk de PVDA dan in gedachten had. Ondanks het IJzerbedevaart-verleden van Ludo Martens kan dat toch niet het Vlaamse volk geweest zijn: sommige programmapunten van de PVDA staan namelijk volledig haaks op de verlangens en de verzuchtingen van de Vlamingen. Al geef ik toe dat het een moeilijke evenwichtsoefening is tussen “het volk” te geven wat het wil en het anderzijds aan het verstand te brengen wat het dan wel zou “moeten” willen…
Lees verder “Ludo Martens (1946-2011)”

Margaret Thatcher (1925-2013)

06 gedichtHet is vandaag al twee jaar geleden dat de gewezen Britse premier Margaret Thatcher, bijgenaamd The Iron Lady, is overleden. Het is dan ook al twee jaar geleden dat ik mij abonneerde op de Spotify-playlist “Ding dong the witch is dead”, wat misschien niet mijn nobelste daad was, maar zoals gewoonlijk blijf ik erachter staan: wat geweest is, is geweest! Niet voor niets zat ik tijdens haar heerschappij op de redactie van De Rode Vaan en heeft mrs.Thatcher mij het leven dus een hele tijd zuur gemaakt. Gelukkig konden we er af en toe ook nog eens mee lachen, zoals hierboven met het gedicht dat collega Jan Mestdagh selecteerde voor zijn wekelijkse poëzierubriek.
Lees verder “Margaret Thatcher (1925-2013)”