Het is geen leven, Jeanne

Eliane en Martine Boëri, Eva d’Arlan en Chantal Pelletier vonden dat in plaats van over hun problemen als vrouw voortdurend maar te zitten kletsen (of het nu in de vrouwenpraatgroep is of bij de koffieklets maakt in feite geen verschil), zij er beter een toneelstuk zouden rond maken. Uit improvisaties groeiden uiteindelijk een aantal sketchen die zowat alle aspecten van de man-vrouw-relatie belichten en vaak ook uit diverse hoeken.
Vertrekkend van deze basistekst heeft vertaler en regisseur Jos Van Gorp zichzelf en de drie actrices, Agnes de Nul, Tessy Moerenhout en Nora Tilley, in het Mechels Miniatuur Teater, de nodige vrijheid verleend om er zelf rond te improviseren en op die manier de situaties gemakkelijker naar hier toe te halen, waarmee de ware geest van het stuk niet geschaad wordt maar integendeel de lijn ervan wordt doorgetrokken. Zo werd “Les trois Jeanne” “Het is geen leven, Jeanne”, waarbij Jeanne staat voor àlle vrouwen. De mannen heten dan weer allen Jef, al wil er hier en daar ook al eens een Gaston of een Miel tussenglippen.
De sketchen lopen (een paar uitzonderlingen niet te na gesproken) vlot in elkaar over en zijn in het uitwerking verscheiden genoeg om niet te gaan vervelen (al was door het razende tempo een pauze wel welkom geweest). Uiteraard houdt dat evenzeer in dat niet alle onderdelen even geslaagd zijn. Persoonlijk storen ons nogal de spreekkoren die er af en toe in voorkomen.
Het meest positieve van de vertoning is echter het neerpoten van een aantal typetjes op scène. En hier laten de drie actrices zich allen van een andere zijde opvallen. Zo is Nora Tilley meesterlijk in het gestalte geven aan enkele “venten”, Tessy Moerenhout is vooral op dreef wanneer ze (al dan niet gefingeerde) tragische situaties moet uitbeelden, terwijl Agnes de Nul de lachers op haar hand heeft. Een lichtpunt dus in dit zwakke seizoen van het MMT (februari 1982).