Brigitte Bardot wordt 76!

Brigitte Bardot werd geboren in Parijs op 28 september 1934 als dochter van de industrieel Louis Bardot. Ze werd op het conservatorium van Parijs tot klassiek balletdanseres geschoold en begon met modellenwerk toen ze 15 jaar oud was. In 1952 was ze voor het eerst te zien op het witte doek in “Manina, la fille sans voile”. De titel zegt alles.


Nadien volgden o.a. “Un acte d’amour” (1953), “Futures vedettes” (1955), “Cette sacrée gamine” (1956), “En effeuillant la Marguerite” (Marc Allégret, 1956). Maar de echte doorbraak kwam er met “Et Dieu créa la femme” (Roger Vadim, 1956), die overal veel ophef veroorzaakte. Zo ook in Gent…
“De rector van het Sint-Barbaracollege in Gent kwam in hoogsteigen persoon in de klas met onheilspellende stem meedelen dat in de Capitole de slechte film Dieu créa la femme zou worden gespeeld en dat het ten strengste verboden was… En inderdaad. Van de dag af dat de wulpse contouren van Brigitte Bardot in potjeskleuren op een kartonnen paneel boven de helverlichte ingang van de bioscoop de haren van alle deftige Gentenaars ten berge deden rijzen, de dag ook dat er in de glazen kast foto’s hingen van het sensuele kind-vrouwtje, van die dag af patrouilleerde een waakzame surveillant onafgebroken in de buurt.” (Vic De Donder, Kom eens naar mijn kamer, Elsevier, 1986, p.122)
Daarna volgde nog een niemendalletje in de zin van “Une Parisienne” (Michel Boisrond, 1957), maar met “En cas de malheur” van Claude Autant-Lara uit 1958 naar het boek van Georges Simenon waagt ze zich toch aan iets diepgaander werk. In de film is ze een straatmadelief-annex-dievegge die door een gereputeerde advocaat (Jean Gabin!) wordt verdedigd. Uiteraard kan ze zich zijn diensten niet veroorloven en daarom biedt ze aan hem “in natura” te betalen. De kernscène waarin dit gebeurt gewoon door haar rok tot aan het middel op te trekken en te onthullen dat ze daaronder geen slipje draagt, wordt echter in de meeste versies eruit geknipt, wees dus op uw hoede als u zich de film wil aanschaffen of gaan bekijken in een bioscoop. (Alhoewel, dat kan de dag van vandaag dan enkel nog een “art movie house” zijn en daar zal men wel een ongecensureerde versie draaien, zeker?)
Daarna volgden “La femme et le pantin” (Julien Duvivier, 1959), “Babette s’en va-t’en guerre” (Christian-Jacque, 1959) en “Voulez-vous danser avec moi?” (Michel Boisrond, 1959). Met “Vie privée” (Louis Malle) draaide Bardot nog eens een “ernstige” film. Maar nog datzelfde jaar mag ze in “Caroline et les rebelles” van Michel Boisrond opnieuw stoeien met zowat alle jonge acteurs die er op dat moment in de Franse films rondlopen: Jean-Claude Brialy, Alain Delon, Pierre Brasseur… Niet te verwonderen dat deze film werd gevolgd door “Une ravissante idiote” (Edouard Molinaro).
Al deze films werden beroemd omwille van haar naaktscènes, al zei men achteraf dat vaak een body double werd gebruikt. Dat kan echter gemakkelijk weerlegd worden, niet alleen omdat de technieken om “een hoofd op een lichaam te kleven” in die tijd nog niet zo op punt stond als nu, maar vooral omdat die “body doubles” vooral in làtere films werden gebruikt. Het naakte meisje dat men in het tweede deel van het drieluik “Les histoires extraordinaires” (Louis Malle, 1968) op de snijtafel ziet liggen is dan ook allerminst Brigitte Bardot. Maar toegegeven, met name in “En cas de malheur” is het door de découpage inderdaad mogelijk dat een body double werd gebruikt.
Toch dient te worden toegegeven dat de films van Bardot voor een revolutie hebben gezorgd: zij portretteerde een vrouw die zelf het initiatief nam in de liefde en opkwam voor haar recht op genot. Dat ze daar op het einde van de film meestal werd voor afgestraft, mag aan het heersende machisme worden toegeschreven, maar zelf toonde ze nooit enig berouw of inkeer.
In augustus 1992 deed Bardot een aantal paperazzi een proces aan omdat ze haar gefotografeerd hebben met een nieuwe geliefde. Nu, dat had ze beter niet gedaan, want op die manier wist iedereen dat ze op het yacht van niemand minder dan Jean-Marie Le Pen, de leider van het extreem-rechtse Front National, verbleef. Men zou dan ook kunnen stellen dat Brigitte Bardot vroeger in films acteerde als « Une ravissante idiote », maar dat ze nu niet zo “ravissante” meer is. Enkel nog… jawel.
En toch. Zoals voor iedere gezonde jongen van zijn generatie was B.B. voor Marc Didden het “symbool van de verboden vrucht, een dankbaar fantasme”. Vele jaren later toen B.B. al “haar leeftijd elegant en waardig droeg” (M.D. in de Gazet van Antwerpen van 9/10/1996) kwam hij haar zowaar tegen op de markt van Saint-Tropez, waar ze een kip aan het spit kocht. “Ik had haar wel willen vragen of ze niet dacht dat het dier geleden had,” aldus Didden. “Maar ik heb het niet gedaan. Niemand durfde haar een vraag te stellen. De macht en klasse van echt beroemde mensen. De oude mannetjes bij wie ze haar groenten kocht, kregen een hartelijke kus, maar de rest liep ze voorbij als een geharnaste ridder. Gek genoeg moet ik bekennen dat de ontmoeting me wat deed. Ik had niet echt een ritmestoornis, maar toch. Als ik het omzet naar het andere geslacht, was het voor me alsof ik Elvis Presley in een shoppingcentrum zou ontmoeten.”

Ronny De Schepper

Bibliografie
Brigitte Bardot, Initialen: B.B., Vassallucci-Van Halewyck, 1996.
Dirk Bogarde, How I discovered Bardot, The Daily Telegraph, 13/8/1994.
Sean French, Bardot, Pavilion, 1994.
George Melly, Lolita with attitude, The Daily Telegraph, 20/8/1994.
Catherine Rihoit, Brigitte Bardot, un mythe français, 1986.
Jeffrey Robinson, Bardot: two lives, Simon & Schuster, 1994.