“Il vaut mieux vivre avec des remords qu’avec des regrets”

Het is vroeger reeds gebleken: ik ben een “sucker” als het aankomt op nostalgische popteksten. “La maison où j’ai grandi” van Françoise Hardy, “Mes rêves d’enfant” van Monty… Merkwaardig: eerder Franse dan Engelse nummers (in het Engels schiet alleen “In my life” van The Beatles mij te binnen). En nog merkwaardiger: in ons eigen taalgebied eerder Nederlandse nummers dan Vlaamse. “Het dorp” van Wim Sonneveld natuurlijk, maar ook “In Den Haag is een laan” van Conny van den Bosch of zelfs “Bonnie kom je buiten spelen” van Bonnie St.Claire (misschien omdat het zo makkelijk kan aangepast worden tot “Ronny kom je buiten spelen”?).
En zo is ook “La place des grands hommes” van Patrick Bruel één van mijn absolute lievelingsnummers op dat vlak. Ik heb het echter jammer genoeg enkel in een live-versie. En dat is niet alleen jammer omdat Bruel het zingen vooral overlaat aan de jonge meisjes die zeker in die tijd Clouseau-gewijs aan zijn lippen hingen, maar ook omdat hij er een merkwaardige inleiding aan laat vooraf gaan. Hij roept die jongeren namelijk op om niet bang te zijn iets te proberen. “Il vaut mieux vivre avec des remords qu’avec des regrets” is daarbij zijn leuze: “Het is beter te leven met wroeging dan met spijt”.
Ik word daar altijd ambetant van, want eigenlijk roept hij zijn jeugdige publiek daarmee op om drugs te gebruiken bijvoorbeeld. “Het is immers beter te leven met wroeging over het feit dat je het gedaan hebt (en dat je nu verslaafd bent b.v.) dan met spijt van het nooit eens geprobeerd te hebben.”