Guy Mortier wordt 65
Guy Mortier wordt vandaag 65. Gelukkige verjaardag, Guy. Ik heb Guy Mortier verscheidene keren geïnterviewd, maar uiteraard allemaal in de précomputertijden, zodat enkel dit fragment over zijn beginperiode op de radio nog maar opnieuw is ingetikt…
Het duurde tot in 1960 vooraleer de Vlaamse radio dankzij de ironische basstem en de spitse commentaren van de toen pas 18-jarige Guy Mortier een volwaardig “teenagerprogramma”, zoals dit toen werd genoemd, ging uitzenden, met name “Schudden voor gebruik”. En al meteen werden humor, rock en jeugdcultuur aan elkaar gekoppeld.
Guy Mortier: “Je zou je kunnen afvragen of er in de jaren vijftig überhaupt wel radio gemaakt werd hier in Vlaanderen. Ik moest trouwens altijd mijn tent meebrengen want er was zelfs nog geen gebouw. Rock’n'roll is hier dan ook pas verschrikkelijk laat doorgedrongen en werd toen ik begon trouwens nog steeds buitengewoon argwanend bekeken. Er waren zeer weinig platen in de discotheek en in die tijd kwamen er weinig platen uit, zodat ik heel vaak met de bus naar Eindhoven ben getrokken om daar dan toch een paar singeltjes te kopen die ik op Radio Luxemburg had gehoord. Elpees waren nog een grotere zeldzaamheid maar die waren eigenlijk toch niet veel waard, dat was gewoon een hitsingle met een hoop rotzooi errond. Soms mocht ik dan toch eens op kosten van de BRT een plaatje kopen, maar als ik dan later opnieuw geld vroeg, dan zeiden ze: jamaar, je hebt de keerzijde nog niet gedraaid! Ik moet in de ogen van die ouwe heren dan wel een dure vogel geweest zijn, want mijn systeem bestond er juist in geen enkele plaat twee keer te spelen, tenzij ze erg goed was en dan nog met een paar weken ertussen!
Humoristische bindteksten waren voor mij essentieel. Godfried Bomans was mijn grote voorbeeld en is dat eigenlijk altijd gebleven, zoals je uit de humor in Humo zou moeten kunnen afleiden. Want humor moét. Mensen moeten nu en dan eens kunnen lachen. Op de weide van Jazz Bilzen of Torhout/Werchter voorkomt dat b.v. agressie, vooral als het zeikt of als het wachten te lang duurt. Humor strijkt dan de plooien glad.
Maar terug naar de muziek: gelukkig heb ik niet op de BRT moeten wachten om kennis te maken met de populaire muziek. Ik was zelfs reeds vóór de rock’n'roll bezig met The Four Aces, The Andrews Sisters, Tennessee Ernie Ford, Frankie Laine. Rockconcerten waren er helemààl niet. Het fameuze optreden van Bill Haley op de Wereldtentoonstelling staat helemaal buiten de muzikale evolutie in België. Trouwens, dat bewijst ook dat ze er niet veel van snapten, want wat is Bill Haley in godsnaam? Een datum en een plaat die veel verkocht heeft, maar muzikaal helemaal ernààst.
Ikzelf draaide in mijn programma’s toen systematisch elke uitzending een nummer van Fats Domino. Ik was dan ook zeer enthousiast toen ik hem jaren later eens persoonlijk kon ontmoeten voor een interview. Dat was echter een grote tegenvaller. Hij was zo goed als onverstaanbaar omdat hij zijn tanden niet in had en zijn nummer Let the four winds blow vatte hij nogal letterlijk op. Die bladzijde is dus omgedraaid. Nu heb ik in mijn auto een cassette met aan de ene kant de Sun-sessies van Elvis Presley en aan de andere kant Bruce Springsteen. Dat vat het mooi samen, vind ik.”
